Wolken van genot

©JosNijsten2008

Er gaat geen dag voorbij zonder wolken in mijn hoofd.

Het begon zowat een halve eeuw geleden met de indrukwekkende rituelen uit mijn katholieke verleden.

Ze toonden me de juiste weg En daar ben ik hen dankbaar voor.

Ik was toen een kleine brave jongen en minstens één keer per week ging ik naar de kerk

Ik werd zelfs een gemotiveerde bezoeker.

De eigenlijke reden daarvoor

was de nadrukkelijke aanwezigheid van wierook

die de ruimte helemaal vulde.

Diep in mij werd het genot van het inhaleren gewekt

het bracht me tot rust en opende deuren in mij

naar de mooie dingen van het leven.

Ik dreef op de grijze wolk

die opsteeg uit dat gouden vat.

Het was niet echt van goud

maar dat deed er niet toe.

Enkel de wolken telden

daarop kon ik meevliegen

en me zo vrij voelen als een vogel.

Dat wilde ik zijn, vrij als een vogel.

Zonder het te beseffen

was ik verslaafd geworden aan vrijheid.

Dat kwam voor het eerst tot uiting

toen ik de dwang van de religie

voelde vreten aan mijn vrijheidsdrang.

Ik ontsnapte uiteindelijk aan die namaakwereld en zocht naar een waardig vervangmiddel voor de zoete rook.

Op mijn elfde hield ik het niet meer

mijn longen hunkerden naar de wierookwolken van weleer.

Ik besloot op dat ogenblik iets te doen voor de tabaksindustrie.

Gerenommeerde artsen adviseerden Camel.

Intussen werd ik op kerkelijke familiebijeenkomsten ingewijd in andere geneugten van het leven.

Aangemoedigd met schouderklopjes van Nonkel Bock en Tante Sherry

voelde ik me groot genoeg om de glazen met spirituele restjes van de tafelrand te plukken en leeg te slurpen.

Er heerste een fiere eensgezindheid in de familie over de grote flinke jongen die ik geworden was.

Ik was tenslotte ook al zes.

Maar de zoete geur van de wierook liet me niet los.

Op een mooie dag herkende ik het onmiskenbare aroma in de Rode Libanon en de Zwarte Afghaan.

Hun rook had diezelfde overheersende kracht.

Op die wolken kon ik meedrijven zonder bizarre religieuze rituelen en verplichtingen.

En het hemelse gevoel was er onmiddellijk.

Dat was dus het verdomde geheim, de Holy Shit!

Ik begreep plots al die rare verhalen van de moraalpredikers van vroeger.

Maar op een dag kwamen Libanon en Afghanistan

om de een of andere reden in de greep van de oorlogsindustrie

en de bronnen van vreugde droogden op.

Nederwiet kwam net op tijd. Het was een gift van de goden.

Elke soort droeg zijn eigen wolk mee. De hoorn des overvloeds.

De vaporisator werd een nieuwe mijlpaal in mijn leven vol genot,

hij scheidde het goede van het kwade.

Verdampen is eindeloos drijven op een zuivere wolk.

Ik ben nu bijna veertig jaar trouw aan de magische rookwolk

en ontrouw is niet in overeenstemming met mijn levensovertuiging.

Ik ben in de hemel en ik moet niet lijden of sterven om er te geraken.

Ik wil er zelfs nog een tijdje blijven.

Hoewel ik hen afvallig ben wens ik toch uit het diepste van mijn longen en uit de bodem van mijn ongeschonden lever

zeven maal zeven keer dank te zeggen

aan alle christenpartijen en hun leiders voor het hemelse genot dat zij in mij hebben doen ontwaken.

Ze hebben me ook geleerd dat wat gegeven is, gegeven blijft

en als je het terugneemt ben je een dief.

En christenen stelen niet

Ze zijn eerlijk en verdraagzaam.

Ze zingen samen rond de kerstboom over liefde en vrede voor iedereen.

Ze staan open voor anderen en voor andere culturen.

Dus broeders en zusters

laat ons de vredespijp vaporiseren ter ere van hun oneindige goedheid.

Dank voor uw verdraagzaamheid t.o.v. mij.