Toen honderd jaar geleden de volksgezondheid in de gretige klauwen viel van de industrie ging ook de ‘oorlog tegen gevaarlijke verdovende middelen’ van start. Daarmee werden de middelen bedoeld die niet zomaar voor het grijpen lagen. Die oorlog stelde in het begin weinig voor maar het alcoholverbod van de jaren 1920 in de VS werd een interessante leerschool voor prohibitionnisten allerhande. Geheimstokerijen floreerden, tienduizenden lieten het leven door alcoholvergiftiging, prijsverhogingen kenden geen grenzen, voedingstoffen lagen klaar voor monopolisering, nieuwe internationale misdaadorganisaties vonden een ideale groeibodem, er werden duizelingwekkende budgetten voorzien voor een gecorrumpeerd theater dat War On Drugs gedoopt werd. Alle ingrediënten waren aanwezig om de internationale prohibitietoer op te gaan en een oorlog te creëren die de VS toeliet om overal ter wereld binnen te stappen met de zwarte bottinen.
 

1. De barbaarse drugsoorlog van de Filippijnse president Rodrigo Duterte - “Duizenden worden als beesten afgeslacht.”

Duterte wordt door Donald Trump geprezen en in het Witte Huis uitgenodigd.

Door Melissa Franqui voor Alternet (9 december 2016)
Nederlandse bewerking JosNijsten2016
 

Deze week publiceerde een gerenommeerde fotojournalist in The New York Times een reeks gruwelfoto’s en een podcast onder de titel “Zij slachten ons af als beesten: de brutale antidrugs kampanje van president Duterte in de Filippijnen.”
 

De horrorbeelden en beschrijvingen van meedogenloos onrecht zijn vreselijk genoeg om de meest ervaren oorlogsjournalist wakker te schudden. De auteurfotograaf en Pulitzerprijs-winnaar Daniel Berehulak zegt: “Ik heb in zestig landen gewerkt, verslag uitgebracht van de oorlogen in Irak en Afghanistan. Een groot deel van 2014 verbleef ik in de West-Afrikaanse Ebola-zone, een gebied in de greep van angst en dood. Wat ik meemaakte in de Filippijnen, was een hogere vorm van brutaliteit. Politieagenten executeren iedereen die verdacht is van dealen of zelfs van gebruik, de ‘burgerwachten’ nemen Duterte’s oproep “maak ze allemaal af”, heel ernstig.

LNTC17-01

Filippijnse doodseskaders, politie en burgerwachten doodden de laatste zes maanden samen duizenden mensen die verdacht werden van gebruik of handel in drugs, sommige rapporten vermelden circa vijfduizend wederrechterlijke executies.
Zoals blijkt uit de reportage in The NY Times, komen deze moorden enkel voor in de arme wijken. In de welgestelde enclaves kloppen de autoriteiten beleefd aan de deur en verdelen foldertjes in plaats van schietend binnen te vallen.

Daarbij komt nog dat honderdduizenden Filippino’s zich vrijwillig hebben aangegeven bij de autoriteiten in een poging om hun eigen leven te redden. In de Quezon City Jail van Manilla zitten volgens Time Magazine tot 3.800 gevangenen in een plaats voorzien voor 800 personen – de beelden die in deze gevangenissen genomen zijn, tonen een bijzondere wreedheid. De meeste gevangenissen herbergen tot vijf maal meer gevangenen dan waarvoor ze bedoeld zijn.

Maar jezelf aangeven is niet automatisch een garantie op afstel van executie. Het artikel in The NY Times maakte melding van slachtoffers die ’s nachts gebrutaliseerd en vermoord werden door gemaskerde mannen, na hun vrijlating uit de gevangenis.

De gruwel kreeg nog een andere dimensie toen Donald Trump vorige week in een telefoongesprek met Duterte de dodelijke kruistocht prees en hem uitnodigde voor een bezoek aan het Witte Huis. Na het telefoongesprek zei Duterte dat Trump “ook erg gevoelig was voor ons drugsprobleem.” Trump wenste Duterte blijkbaar veel succes met zijn brutale drugsoorlog en zei dat de Filippijnen “dit doen als soevereine staat, zoals het hoort.”
 

Het lijkt wel of Donald Trump groen licht geeft voor moord, zegt Ethan Nadelmann, directeur van Drug Policy Alliance. “Door effectief zijn instemming te laten uitschijnen voor Duterte’s moordkampanje signaleert Trump aan buitenlandse leiders zijn disrespect voor zowel de wettelijkheid als de mensenrechten – wat de mogelijkheid doet rijzen dat hij ooit met dezelfde minachting de Amerikaanse wetgeving beschouwt.”

Ondanks internationale oproepen aan Duterte om de wederrechterlijke moorden te stoppen, weigert hij zijn beleid te wijzigen. Tegen wie zijn strategie in vraag stelde, reageerde hij met beledigingen, inbegrepen Obama, de paus, het internationaal strafhof en de Verenigde Naties. Vorige week (begin december 2016) dreigde hij ermee verdedigers van mensenrechtenorganisaties te doden als zij probeerden zich met zijn drugsoorlog te bemoeien.

In verband met het gesprek tussen Trump en Duterte, liet het Witte Huis via woordvoerder Josh Earnest weten dat zij de moorden in de Filippijnen veroordelen.

“Het standpunt van de huidige Amerikaanse overheid is simpelweg dat wederrechterlijke moorden volledig ingaan tegen wat we onder wettelijkheid verstaan en de verplichtingen met betrekking tot fundamentele universele mensenrechten,” zei Earnest.

 

Het Amerikaanse departement buitenlandse zaken blijft miljoenen dollars pompen in hulp aan de politieafdelingen achter de moorden, ondanks het stijgende dodental.

De onverschilligheid van Trump over misdaden tegen de menselijkheid is een verwerping van fundamentele humane principes. De aanstelling door Trump van drugswar extremisten als senator Jeff Sessions, Tom Price, John Kelly en procureur-generaal Scott Pruitt uit Oklahoma, illustreert ook dat hij openstaat voor een opflakkering van het gevaarlijke drugsbeleid en het neerhalen van de moeilijk bereikte vooruitgang die geboekt werd in het behandelen van drugsgebruik als een gezondheidsitem en niet als een crimineel gegeven.

Denk je dat wat er in de Filippijnen gebeurt, niet in de VS kan gebeuren? Denk er maar eens grondig over na.

Dit artikel verscheen eerst op een blog van de Drug Policy Alliance en daarna op Alternet.

 

LNTC17-03

War on (sommige) drugs

Lees ook op Mondiaal Nieuws: De vuile oorlog van Duterte

2. VS beslist de hulp aan de Filippijnen op te schorten zolang Duterte’s moordende drugsoorlog aanhoudt.
Maar wat zal Trump doen?

Onder Obama staat het Witte Huis op voor de mensenrechten maar binnenkort zit daar een nieuwe en de vroege signalen zijn niet bepaald hoopvol.

Door Hannah Hetzer voor DPA (15 december 2016)
Nederlandse bewerking JosNijsten2016
 

LNTC17-02

Tijdens het voorbije half jaar heerste op de Filippijnen een brutale bloedige oorlog tegen mensen die drugs gebruiken, tegen mensen die drugs verkopen en tegen mensen die simpelweg verondersteld worden één van beide te zijn. Deze oorlog tegen de meest kwetsbare burgers wordt gevoerd op aandringen van de Filippijnse president Rodrigo Duterte die sinds zijn aantreden in juni 2016 een publieke oproep deed aan politie en burgers evenzo, mensen die drugs gebruiken of verkopen, te executeren.
 

Momenteel zijn meer dan 6.000 mensen vermoord onder Duterte’s schrikbewind. Daarbij komen nog 840.000 drugsgebruikers die zichzelf hebben aangegeven bij de autoriteiten in de hoop op bescherming, maar zoals blijkt uit de schokkende fotoserie van The New York Times, worden ook zij niet van executie gespaard.

De VS, die graag uitpakken over een historische samenwerking met de Filippijnen, hadden aanvankelijk geen commentaar op de tragedie die het land ondermijnde. De voorbije weken lieten de VS zich evenwel meer en meer horen over de grove schendingen van de mensenrechten bij Duterte’s drugsoorlog. Mark Toner, woordvoerder van het departement Buitenlandse zaken, zei aan de pers: “Wij zijn erg ongerust over de rapporten van wederrechterlijke moorden op individuen die verdacht worden van betrokkenheid in drugsactiviteiten op de Filippijnen.”

Na emotionele verklaringen van senatoren Patrick Leahy en Benjamin Cardin over de ernst van de Filippijnse situatie, beloofde Buitenlandse zaken om 9 miljoen dollar hulp voor de opleiding van de Filippijnse drugspolitie, te blokkeren. Vorige maand verhinderden de VS ook de verkoop van meer dan 26.000 aanvalsvuurwapens aan de Filippijnen nadat senator Cardin tegen de verkoop pleitte.

De VS kondigen nu aan de economische hulp aan de Filippijnen op te schorten omdat er bij Duterte niets wijst op inperken of stoppen van zijn inhumane drugsoorlog. Molly Koscina, woordvoerster van de VS ambassade op de Filippijnen, zei dat de beslissing genomen was omwille van “grote bezorgdheid over de regels van de wet en de vrijheid van de burgers.”

Noch de VS noch de Filippijnse overheid hebben gezegd over hoeveel het gaat, maar officieel heet het dat het minder was dan het voorziene hulppakket van 434 miljoen dollar.

Koscina zie dat ze “toezicht houden op de gebeurtenissen” in de Filippijnen teneinde uit te maken of het land in aanmerking komt voor steun in de toekomst maar dat een land “moet aantonen zich in te zetten voor een eerlijk en democratisch beleid, te investeren in zijn volk en economische vrijheid” om steun te kunnen ontvangen.
 

De beslissing van de VS overheid om hulp en  wapendeals te verbinden aan voorwaarden met betrekking tot het respect voor mensenrechten, is een stap in de goede richting en is symbolisch belangrijk omdat de VS daarmee aantoont zich te verzetten tegen wijdverspreide misbruiken in naam van de oorlog tegen drugs. De VS zou de opschorting van hulp aan de drugsoorlog definitief moeten maken, zowel in de Filippijnen als in andere landen, inclusief aan de landen die de wettelijkheid met de voeten treden in hun strijd tegen drugs door die strijd te militariseren of door de doodstraf op te leggen voor inbreuken op de drugswetgeving.

Het is echter bijzonder onrustwekkend dat de nieuw verkozen president tekenen vertoont af te wijken van de recente VS kritiek op Duterte’s drugsoorlog. Eerder deze maand wenste Donald Trump veel succes toe aan Duterte in diens antidrugskampanje. Trump zei dat Duterte “de goede weg opgaat”, alvorens hem in het Witte Huis uit te nodigen.

Trump’s steun aan de drugsoorlog van Duterte is ontstellend. Dit is een man die opschept over persoonlijk uitgevoerde executies van verdachten toen hij burgemeester was van Davao. Hij dreigde mensenrechtenactivisten te vermoorden als ze zouden proberen zich te bemoeien met zijn drugsoorlog. Hij vergelijkt zichzelf graag met Hitler en beloofde plechting “drie miljoen drugsverslaafden af te slachten”. De man moet voor het gerecht gebracht worden voor misdaden tegen de menselijkheid en niet geprezen worden door de volgende president van de VS.
 

Hannah Hetzer is Senior International Policy Manager at the Drug Policy Alliance.

Dit artikel verscheen eerst op een blog van de Drug Policy Alliance: http://www.drugpolicy.org/blog/us-decides-withhold-aid-philippines-while-duterte-continues-murderous-drug-war-what-will-trump-do
 

 

Video’s War on Drugs

Maart 2017 - Senator Leila de Lima gearresteerd wegens kritiek op topcrimineel Duterte

LNTC17-05

In een poging om de locale oppositie de mond te snoeren werd Senator Leila de Lima gearresteerd. Zij was minister van justitie en voorzitster van de Filippijnse Commissie voor Mensenrechten. Zij vroeg een onderzoek naar de seriemoorden en riep op tot een internationale tussenkomst om de moorden te doen stoppen. Daarop kreeg ze bedreigingen van Duterte en zijn handlangers.

Senator de Lima leidde het onderzoek naar de moord op meer dan 1.000 mensen in Davao City toen Duterte daar burgemeester was. Eind februari 2017 kwam aan het licht dat Duterte persoonlijk aan huurmoordenaars 400 tot 2.000 dollar per gedode “drugsverdachte” betaalde. Om verder onderzoek te blokkeren werd Leila de Lima aangehouden op beschuldiging van betrokkenheid bij … drugshandel in een Filippijnse gevangenis. Het is een angstaanjagende stap om mensenrechtenactivisten het zwijgen op te leggen en de moed te ontnemen om Duterte’s moordpartijen aan te klagen.

Het aantal moorden in zijn drugsoorlog overschrijdt de kaap van 7.000. De slachtoffers vallen voornamelijk in de sloppenwijken. Meer dan een miljoen personen hebben zichzelf bij de autoriteiten gemeld en verkiezen een verblijf in onmenselijke en overbevolkte gevangenissen boven brutaal vermoord te worden. Achttienduizend kinderen verloren beide ouders in de drugsoorlog. Mensenrechtenactivisten werden bedreigd. Duterte verklaarde dat hij hen eigenhandig zou ombrengen.

Hannah Hetzer (DPA) - Nederlandse bewerking JosNijsten2017
 

WODVID-03

Jeremy Scahill on Trump's Embrace of Duterte's Deadly War on Drugs in the Philippines (16’54)

(25 mei 2017)
 

LEAKED: Trump Congratulates Duterte On Slaughtering Drug Users (7’40)

(24 mei 2017)

Jeremy01
WODVID-04

Philippines' President: I Love Personally Killing People! (8’14)

(14 december 2016)
 

The Real Baltimore: The Drug War (UPDATED (33’57)

(4 mei 2017)

WODVID-01

Violence Erupts In The Philippines, President Declares Martial Law (5’33)
Het heeft - zoals ze in Antwerpen zeggen - niets te maken met Oorlog tegen Drugs ...

(26 mei 2017)
 

WODVID-02
WODVID-05

Philippines President: I’m Kind Of Like Hitler (6’05)

(30 september 2016)
 

DPA16-01a

The War on drugs is an epic fail – Jay Z - video 3:58

 

NNDH17-09

The War on Drugs is based on FAKE SCIENCE! - De zaak Dookhan (zie ook dossier Drugstest - Duur 12’48

The Health Ranger dd 18 april 2017
 

 

Natuurlijk willen de mensen geen oorlog

maar uiteindelijk zijn het de leiders van een land die het beleid bepalen.

Of dat nu over een democratie gaat, een fascistische dictatuur, een parlement,
of een communistische dictatuur …

Stem of geen stem, de mensen kunnen altijd meegesleurd worden in het opbod van de leiders.

Dat is niet zo moeilijk.
Al wat je moet doen is hen vertellen dat ze aangevallen worden,
pacifisten beschuldigen van gebrek aan patriottisme,
en het land aan gevaar blootstellen.”

(Herman Goering, nazi-leider tijdens het Nuremberg proces na Wereldoorlog II)

 

Toen de De Wever burgemeester werd verklaarde hij stoer dat hij de oorlog tegen drugs wou aangaan. Dat deed hij ook. Het aantal razzia’s werd drastisch en zichtbaar opgevoerd, zaken waar dealers en gebruikers vertoefden werden gesloten, beruchte pleinen en straten werden grondig opgekuist door middel van voelbaar verhoogde politieaanwezigheid.

Maar die war on drugs wordt lang niet in gelijke mate gevoerd in heel Antwerpen. Politiediensten houden vooral Antwerpen-Noord en Borgerhout in het vizier. Maar in de cafés en clubs van het trendy Antwerpen-Zuid of het Eilandje hoef je geen razzia’s of controles te verwachten, hoewel de wc’s er plakken van de coke.

En wat die war on drugs tot nu toe opleverde? Enkel meer ellende en geweld. De oorlog tegen drugs werd gewoon een oorlog. Een oorlog tussen rivaliserende drugsbendes die elkaars huizen beschieten, en tussen de politie, jongeren en eigenaars van horecazaken die zich voortdurend geviseerd voelen. Ondertussen blijft Antwerpen de absolute nummer één van Europa als het op cokegebruik aankomt. Het gebruik is dus helemaal niet gedaald, de handel ook niet. De war on drugs kwam niemand ten goede, buiten het imago van De Wever en zijn partij.

Lees het volledige opiniestuk van Thomas Decreus in De Wereld Morgen
http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2017/06/30/de-wever-wil-geen-dialoog-en-geen-verzoening-en-hij-geeft-geen-zak-om-borgerhout
 

 

 

Jeff Sessions wil diefstal opnieuw legaliseren

Door Alex Emmons voor Intercept – Nederlandse bewerking Cannaclopedia 2017

Het departement justitie (DOJ) onder Trump voert op 26 juli een federaal programma in dat aan de staats- en lokale politie meer macht geeft om eigendommen in beslag te nemen van mensen die niet van een misdrijf beschuldigd worden, laat staan veroordeeld.
 

Maar het repressieapparaat zag dit als een middel om het eigen budget aan te dikken en ging dan ook vooral achter mensen aan die geen mogelijkheid hadden om de beslagname aan te vechten voor de rechtbank (het laaghangend fruit – zie WoD Antwerpen).
 

De praktijk werd uiteindelijk zo veralgemeend dat in 2014 de politie meer eigendommen van Amerikaanse burgers afnam dan alle huis- en kantoorinbraken samen.

Burgerrechtenorganisaties hebben de inbeslagnames “gelegaliseerde diefstal” genoemd. De praktijk verspreidde zich verder en werd bijzonder onpopulair. Volgens een peiling van 2016 door het Cato Institute zijn 84 procent van de Amerikanen tegen inbeslagname van goederen en geld bij mensen die niet veroordeeld zijn voor een crimineel feit. (De overige 16 procent vinden het blijkbaar geen probleem als HUN eigendommen worden aangeslagen onder valse voorwendsels – tenzij die 16 procent samengesteld zijn uit leden van het repressieapparaat, hun familie en andere gestoorden). De meeste staten hebben wetten gestemd om de praktijk in te perken of volledig te bannen.

Maar Donald Trump heeft een sterke persoonlijke voorkeur voor burgerlijke inbeslagname. Tijdens een bijeenkomst van sheriffs in het Witte Huis in februari 2017 werd hem gezegd dat een Texaanse wetgever probeerde om de gang van zaken te hervormen. Trump reageerde: “We zullen zijn carrière opblazen”. Het bleek dat Trump toen voor het eerst van de praktijk hoorde.

Op woensdag 19 juli herintroduceerde het DOJ een specifieke wetsclausule die staats- en lokale politie toelaat de staatswetten te omzeilen via een systeem dat “adoptieve inbeslagname” genoemd wordt. Dat geeft staats- en lokale politie de vrijheid om het plunderen van burgers voort te zetten, zelfs als de praktijk lokaal verboden is. Enige vereiste is dat de zaak bij de inbeslagname verwezen wordt naar federale agentschappen. Ze kunnen zo tot 80 procent van de buit behouden en voor eigen budget gebruiken. De feds nemen genoegen met 20 procent van de buit.
 

Die “ontwijking” van de wet bepaalde gedurende 30 jaar het beleid van het DOJ tot onder Obama in 2015 de praktijk verboden werd. Als antwoord publiceerde de ACLU een verklaring en noemde de herinvoering een “deel van de agenda van Sessions om de verloren en racistische oorlog tegen drugs nieuw leven in te blazen”.

Zelfs leden van Trump’s eigen partij verzetten zich tegen de herinvoering. Republikeins senator Rand Paul (Kentucky) zei dat de praktijk indruist tegen het vijfde amendement en senator Mike Lee, republikein uit Utah, verklaarde dat “de DOJ vastbesloten leek om een rechtszaak te verliezen vooraleer haar politiek een andere wending te geven”.

Het departement gaf ook richtlijnen vrij om het gebruik van de adoptieve inbeslagname te beperken. Zij eisen dat het DOJ haar eigen beleid bepaalt en de verzekering geeft dat “de inbeslagname van eigendommen gebeurt overeenkomstig de wetgeving” – een maatregel die volgens burgerrechtenorganisaties bedroevend ontoereikend is.

“Deze beweerde bescherming komt neer op weinig meer dan zelfcontrole en we weten allemaal hoe goed dat werkt”, zegt Kanya Bennett, een van de advocaten van de ACLU, gespecialiseerd in strafzaken. “We kunnen geen vertrouwen hebben in een repressieapparaat dat systematisch profiteert van inbeslagname, om zichzelf in te tomen.”
 

De richtlijn bepaalt voorwaarden waaraan moet voldaan zijn om adoptieve inbeslagname van minder dan 10.000 dollar cash, toe te laten. Eén van die voorwaarden is dat de politie de inbeslagname alleen kan uitvoeren als die samengaat met een arrestatie, iets wat volgens Bennett problematisch is en het aantal arrestaties zal opvoeren.

“Minstens één van de waarborgen van de richtlijn zal meer verwarring zaaien in het rechtssysteem omdat het suggereert dat alle in beslag genomen sommen onder de 10.000 dollar wettelijk zijn als ze met een arrestatie gepaard gaan.”

“De echte bescherming is die welke nu door Sessions wordt teruggeschroefd. Die bescherming zou de lokale politie in de weg staan om de striktere staatswetten voor inbeslagname te omzeilen, wetten die gemaakt zijn om schendingen van burgerrechten te beletten.”
 

Beleid Sessions - Video

De school maakte deel uit van een inbeslagname van meer dan 500 miljoen dollar aan eigendommen van de Alavi Foundation.
 

De praktijk die bekend staat als “burgerlijke inbeslagname” werd uitgebreid toegepast als onderdeel van de strafcampagnes in de jaren 1980 nadat de federale overheid in 1984 een wet stemde die aan het DOJ toeliet de aangeslagen eigendommen te behouden.

Het wetsvoorstel was destijds bedoeld als een middel om de werking van grote criminele organisaties te blokkeren.

Sessions7

Republicans Ramping Up Civil Asset Forfeiture

TYT 22 juli 2017 – duur 4’26

 

JFSS17-04

US Marchals plakken de kopie van een federale klacht op de deur van de Razi School in New York. De school behoorde tot de bezittingen die in beslag genomen werden door de federale overheid in een burgerlijk dossier voor de federale rechtbank.

JFSS17-05
JFSS17-03

 

 

 

 

War on Drugs hier en daar

LNTC17-06b

The brutality of Duterte’s murderous drug war in the Philippines - Duur 8’54
The Intercept dd 29 juli 2017


“Als het op mensenrechten aankomt geef ik er geen fluit om” (Duterte)
 

Website_Design_NetObjects_Fusion
LOGO2016
HND1
HND2
AE link