Sporen van fascisme

Tekst: ©JosNijsten2006

Zestig jaar geleden werden in de Verenigde Staten de boeren aangespoord om hennep te zaaien. Hemp for Victory. Er was nood aan hennepvezel voor de oorlogsindustrie. Voor de oorlog tegen de nazi's. Dertig jaar geleden opende Wernard Bruining in Amsterdam deuren en vensters van de eerste coffeeshop van Nederland, zeg maar Europa. Twintig jaar geleden erkende de Food and Drug Administration (FDA) marinol als medicijn. Marinol is sesamolie met synthetische THC. Kostprijs van 1 pil: tussen 12 en 15 euro. Natuurlijke THC krijgt die status niet want stoffen die in de drugwetgeving zitten kunnen niet gemonopoliseerd worden. Werkzame stoffen die niet gemonopoliseerd kunnen worden (door de VS), zijn verboden. Tien jaar geleden ging in Antwerpen de eerste hennepwinkel open. De neonazi's voerden er oorlog tegen. "Het Blad" van de Belgische Cannabis Consumenten Bond (BCCB) verdween uit de winkelrekken. De afbeelding van het blad van de plant werd door bepaalde groepen als een belediging aan hun welopgevoede moraliserende en superieure eigenheid ervaren.

Tolerantie en verstand op nul

Nu is de wetenschap in staat het absolute nulpunt te bereiken. Alles wat daarboven uitsteekt lijkt per definitie schadelijk te zijn. Nultolerantie in de scholen, nultolerantie op het werk, nultolerantie op straat, nultolerantie in het verkeer, nultolerantie op de stoep, nultolerantie in de sport, tolerantie van nullen in de politiek.

Nultolerantie voor autobestuurders. Doel: de verkeersveiligheid. Akkoord als de verkeersveiligheid het doel is en de nultolerantie een vereiste is om dat doel te bereiken. Het is echter onmogelijk om te controleren op alle elementen die het rijgedrag beinvloeden (vermoeidheid, medicatie, angstgevoelens, wraakzucht, mentale afwezigheid, ...). De verkeersveiligheid is echter niet gediend met een selectieve controle. Nultolerantie voor de ene en een blanco check voor de andere, lijkt me even verkeersveilig als voorrang geven aan links behalve voor de vrachtwagens. Een eenvoudige behendigheidstest kan al die gevreesde en gevaarlijke elementen samenbrengen en duidelijk maken of een bestuurder in staat is om te rijden, welke ook de oorzaak is van een verminderde rijvaardigheid.

De Franse overheid liet een studie uitvoeren naar het risico van drugs in het verkeer. Er werden bijna 11.000 dossiers onder de loep genomen. Met dit grootste onderzoek ooit naar 'drugs en verkeersveiligheid' wilde de regering op een wetenschappelijke manier steun vinden voor haar beslissing om ten overstaan van cannabis de nultolerantie in te voeren en gevangenisstraffen tot twee jaar te vorderen voor overtreders. Het resultaat was niet bepaald dat wat de opdrachtgevers van het onderzoek verwacht hadden.

Autorijden en ethanol snuiven

We reden laatst over een bestrooide autobaan en de voorruit begon er behoorlijk gezouten uit te zien. Geen probleem, mijn ruitensproeiers functioneren prima. Hmm, een raar geurtje, dat reinigingsmiddel. Een paar kilometer verder wordt de handeling nog eens herhaald en jawel hoor, de geur is nu duidelijk herkenbaar. Het is namelijk alcohol die in gevaporiseerde vorm de wagen binnendringt. Nazicht leert dat het "reinigingsproduct voor alle seizoenen" ethanol en isopropanol bevat. Isopropanol wordt niet door het lichaam afgebroken en zal dus sporen achterlaten. Hoeveel alcohol in het product zit, hoeveel er vrijkomt in de beperkte ruimte van een wagen, hoeveel je ervan inademt, hoeveel er in je lichaam achterblijft, is onbelangrijk bij nultolerantie. Dat er sporen aanwezig zijn moet volstaan. Het lijkt me dan ook evident en consequent als onze ministers van volksgezondheid deze waren uit de handel laten nemen. Alleszins totdat blijkt dat er geen sporen (nultolerantie weetjewel) van die stoffen in het lichaam terug te vinden zijn na enkele vaporisatiebeurten. En nu we toch de ministers van volksgezondheid aan de lijn hebben, Jack Doyle schreef een interessant boek over schadelijke stoffen voor de mensen. Het zou verplichte leerstof moeten zijn voor iedereen en voor beleidsmensen in het bijzonder.

Het schijnt ook interessant te zijn om te snuffelen in de urine van werknemers, studenten, sporters, ... Dat zeggen althans de grote verkoopsdirecteuren van drugstestapparaten. Daarmee hou je het boeltje proper en het rendement stijgt. Zeggen ze. Maar is dat wel zo? Brian S. Julin heeft daar zo zijn bedenkingen bij. We doken mee in de beerput van de drugstestindustrie en de sporen van machtsmisbruik en geldklopperij kwamen bovendrijven.

Het moet niet verwonderen dat dergelijke zoektocht leidt naar de Noord-Amerikaanse paranoia-industrie. Ja, daar gaan we weer, mensen die iets te verbergen hebben zien overal repressie en klagen altijd over teveel controles enzo. Maar soms is zo een diepgaande controle echt wel nodig. Want kijk wat onlangs in San Francisco gebeurde: een snoodaard probeerde het land van de vrijheid te penetreren met in zijn rugzak een hoeveelheid drugs om de gezonde drugsvrije Amerikaanse jeugd mee vol te stoppen. Maar dat was buiten de waard gerekend. Een grondige studie van de inhoud van zijn bagage leverde een drugsvangst op van maar liefst 1 (één) tienduizendste gram cannabis. Je mag er niet aan denken wat er gebeurt als een dergelijke bedreiging door de mazen glipt. Overdrijf ik weer? Lees dan maar wat Farid over zijn (bijna) bezoek aan de VS te vertellen heeft.