De Oorlog tegen Drugs is rechteloos

Door Milton Friedman - 11 januari 1998 – Nederlandse bewerking ©JosNijsten2007

Stanford: Vijfentwintig jaar geleden verklaarde president Richard M. Nixon de "Oorlog aan de Drugs". Ik keurde dit besluit af in mijn kroniek "Prohibition and Drugs" in Newsweek van 1 mei 1972, zowel op ethische als opportunistische gronden.

"Hebben we, ethisch gezien, het recht op het overheidsapparaat te gebruiken om een individu te verhinderen om alcoholist of drugsverslaafde te worden? Minstens als het kinderen betreft, zal zowat iedereen 'ja' antwoorden. Maar voor verantwoorde volwassenen zou ik persoonlijk 'nee' antwoorden. Praten met een potentiële verslaafde, ja. De gevolgen van verslaving duidelijk maken, ja. Voor hem en met hem bidden, ja. Maar ik geloof niet dat we het recht hebben dwang te gebruiken, rechtstreeks of onrechtstreeks, om een medemens te verhinderen zelfmoord te plegen, laat staan hem ervan te weerhouden alcohol te drinken of drugs te gebruiken."

Dat fundamenteel gebrek aan ethiek heeft onvermijdelijk kwaadaardige gevolgen gehad in de loop van de voorbije kwart eeuw. Dat was ook zo tijdens onze eerdere poging om alcohol te verbieden.

1. Het gebruik van informanten

Informanten zijn niet nodig bij misdaden zoals overvallen en moorden omdat de slachtoffers van dergelijke misdaden sterk gemotiveerd zijn om er aangifte van te doen. In de drughandel omvat het gepleegde misdrijf een transactie tussen een bereidwillige koper en een bereidwillige verkoper. Geen van beiden heeft er belang bij om de inbreuk op de wetgeving aan te geven. Integendeel, het is in beider belang dat de inbreuk niet gemeld wordt. Daarom worden informanten ingezet. Het gebruik van informanten en de enorme bedragen die ermee gemoeid zijn, genereren onvermijdelijk corruptie, net zoals dat bij de drooglegging het geval was. Het leidt ook tot schendingen van de rechten van onschuldige burgers, tot schandelijke praktijken als gewelddadige invallen en verbeurdverklaringen van eigendommen zonder vorm van rechtspraak.

Zoals ik in 1972 schreef: "... verslaafden en dealers zijn niet de enigen die corrupt zijn. Grote bedragen staan op het spel. Het is onvermijdelijk dat sommige relatief slecht betaalde politieagenten of andere ambtenaren - sommige hooggeplaatste personen inbegrepen - bezwijken voor de verlokking van het gemakkelijk te verdienen geld."

2. Het vullen van gevangenissen

In 1970 zaten 200.000 mensen in de gevangenis. Vandaag (1998*) zijn er dat 1,6 miljoen. Dat is acht keer zoveel in aantal, zes keer zoveel als met de bevolkingsaangroei rekening gehouden wordt. Daarbij komen nog 2,3 miljoen anderen die op proef of voorwaardelijk vrij zijn. De poging om drugs te verbieden is veruit de belangrijkste oorzaak van de verschrikkelijke aangroei van de gevangenispopulatie. Er is geen licht aan het einde van die tunnel. Van hoeveel medeburgers willen we nog criminelen maken voor we roepen "genoeg!"?

3. Wanverhouding gevangenschap van zwarten

Sher Hosonko, voormalig voorzitter van de dienst verslaafdenhulp van de staat Connecticut beklemtoonde dit gevolg van het drugsverbod tijdens een lezing in juni 1995:

"Momenteel zitten in dit land 3.109 per 100.000 zwarten in de gevangenis. Om u even een idee te geven van het dramatische van dit aantal: onze dichtste concurrent in het gevangen zetten van zwarten is Zuid-Afrika met 729 gevangenen per 100.000 zwarten - en dit in de pré Nelson Mandela periode onder een openlijk apartheidsregime.

Bedenk dit eens goed: Het land van de vrijheid steekt vier keer meer zwarten in de gevangenis dan het enige land ter wereld dat een openlijke politiek van apartheid verkondigt."

4. Vernietiging van stadscentra

Het drugsverbod is een van de belangrijkste oorzaken van de huidige verpaupering. De dichtbevolkte woonwijken hebben een relatief voordeel voor de drugverkoop. In tegenstelling tot de kopers, wonen de verkopers wél in de verpauperde centra. Op heel vroege leeftijd worden jongens en meisjes geconfronteerd met de opschepperij van rijke dealers waar ze naar opkijken. In vergelijking met de opbrengsten uit een traditionele loopbaan van studeren en hard werken, bekoren de opbrengsten uit drughandel zowel jong als oud. En velen onder hen, vooral de jongeren, laten zich niet tegenhouden door de kogels die bij geschillen tussen concurrerende drugdealers kwistig in het rond vliegen. Die kogels vliegen alleen maar rond omdat het handelen in drugs illegaal is. Al Capone (foto) belichaamt onze vroegere poging tot verbod; de Crips en de Bloods belichamen het drugsverbod.

5. Uitbreiding van de schade bij gebruikers

Prohibitie maakt drugs buitensporig duur en de kwaliteit is onbetrouwbaar. Een gebruiker moet met criminelen onderhandelen om drugs te krijgen en velen worden zelf crimineel om hun gewoonte te bekostigen. De moeilijk te verkrijgen naalden worden dikwijls gedeeld, met voorspelbare verspreiding van ziekten tot gevolg. Uiteindelijk komt het er op neer dat een verslaafde die behandeld wil worden eerst moet opbiechten dat hij een crimineel is vooraleer hij in aanmerking kan komen voor een behandeling. Anderzijds moeten de gezondheidswerkers die aan verslaafdenhulp doen, informant of zelf crimineel worden.

6. Ondoelmatige behandeling van chronische pijn

Het federale departement voor gezondheid en sociale zaken heeft rapporten voorgelegd waaruit blijkt dat tweederden van alle terminale kankerpatiënten geen afdoende pijnstillers krijgt en dat aantal ligt zeker hoger bij niet-terminale patiënten. Die ernstige tekortkoming in de behandeling van chronische pijn is een rechtstreeks gevolg van de druk die de Drug Enforcement Agency (DEA) uitoefent op artsen die narcotica voorschrijven.

7. Het toebrengen van schade aan andere landen

Ons drugbeleid heeft geleid tot duizenden doden en een enorm verlies aan welvaart in landen als Colombia, Peru en Mexico en heeft de stabiliteit van die regeringen ondermijnd. En dat allemaal omdat we er niet in slagen in eigen land onze wetten te doen naleven. Moesten we daar wél in slagen, dan zou er geen markt zijn voor geïmporteerde drugs. Er zou geen Cali-cartel bestaan. Die landen zouden hun soevereiniteit niet verliezen en bij de zaak betrokken worden omdat zij "adviseurs" en troepen laten opereren op hun grondgebied, hun schepen laten doorzoeken en de plaatselijke militairen aanmoedigen hun vliegtuigen af te schieten. Zij zouden hun eigen zaken kunnen regelen en wij van onze kant zouden kunnen vermijden dat onze militaire macht van haar eigenlijke functie afgeleid wordt.

Kan een beleid dat, hoewel goed bedoeld, ethisch aanvaard worden als het leidt tot wijdverbreide corruptie, overvolle gevangenissen, racisme, verpauperde woonwijken, de ondergang van misleide en kwetsbare individuen en het zaaien van dood en vernieling in andere landen?

(*) Vandaag is hier 1998. In 2004 werd de grens van de twee miljoen gevangenen overschreden in het land van de vrijheid.

Milton Freedman: Why Drugs Should Be Legalized - http://www.youtube.com/watch?v=nLsCC0LZxkY

http://www.ideachannel.com/Friedman.htm

http://nl.wikipedia.org/wiki/Milton_Friedman

http://www.markreubengallery.com/prohibition/0763.html

http://nl.wikipedia.org/wiki/Drooglegging_(Verenigde_Staten)