Archief DRUGSTEST NL:

* De waarde van drugstesten
*
In God we trust… all others will be tested
* Is uw werkgever drugsvrij?
*
Italiaanse parlementsleden betrapt op drugsgebruik
* Roeskillers
*
Drugspreventie en drugstesten in scholen
*
Stress en dieet kunnen leiden tot een positieve cannabistest
 

De waarde van drugstesten

Door Brian S. Julin
Nederlandse vertaling en bewerking: ©JosNijsten2006

Over het testen van personeel op drugsgebruik wordt veel geargumenteerd. Standpunten over moraliteit en burgerlijke vrijheden komen met mekaar in botsing. Het is een doodlopende discussie, een welles-nietes dovemansgesprek. De ene stelt dat met drugscontroles op het werk de individuele privérechten geschonden worden. De andere stelt dat individuele rechten moeten afgewogen worden tegen het welzijn van de maatschappij.
 

Het basisargument kan als volgt samengevat worden:

De argumenten bestaan al heel lang maar ze werden genegeerd of gewoon over het hoofd gezien, en duiken opnieuw op.
 

In God we trust… all others will be tested

Tekst ©JosNijsten2006

Europa staat op het punt drugstests te generaliseren en 'normaal' te vinden. Een beetje kennis over wie en wat achter die industrie zit, is dan ook geen overbodige luxe. Kwestie van te weten wiens gedachtegoed hier wordt overgenomen. We keren daarvoor terug naar de jaren zeventig en naar de hoofdrolspelers uit die periode.
 

Maar de toestellen waren nep en High Times weigerde de advertentie. Turner dacht snel even poen te pakken. Dat hij daardoor het leven, minstens de gezondheid van de kopers van zijn product in gevaar bracht, stoorde hem niet. Hij werd er trouwens voor beloond met een benoeming in 1981 tot drugczar voor de regering Reagan, met geloofsbrieven van Nancy Reagan en George Bush-de-Ouwe.
 

Uit de peiling bleek dat het inkomen van gezinnen waarvan een lid ooit marihuana gerookt had, op eender welk moment van zijn/haar leven, één keer of dagelijks, lager lag dan bij gezinnen waarvan de leden beweerden nooit drugs te gebruiken.

De onderzoekers interpreteerden dit rechtstreeks als een gevolg van het marihuanagebruik, zonder rekening te houden met externe factoren. Via een reeks vage ongefundeerde extrapolaties, onder meer door het toevoegen van een geschatte kostprijs van drugsgerelateerde criminaliteit, kwamen zij tot een totaalbedrag van 47 miljard dollar. De regering Bush-de-Ouwe was erg tevreden met die statistiek want dat ondersteunde de War on Drugs.

Inflatie en talloze andere economische factoren werden aan de statistieken gekoppeld en het getal 60 miljard dollar was rond. Het werd overal gepubliceerd.

Wat de regering Bush-de-Ouwe niet zo luid uitbazuinde, was dat de RTI-studie geen economisch verlies aantoonde voor de huidige gebruikers en multigebruikers. Betekent dit dan dat mensen die stoppen met marihuana te gebruiken, of geen andere drugs gebruiken samen met marihuana, het échte probleem vormen? Natuurlijk niet, maar het toont wel aan dat het RTI-onderzoek vol gebreken zit en dat de hele berekening van de drugsgerelateerde schade, ongefundeerd is. (1)
 

Waarom testen we werknemers op drugsgebruik?

Er wordt simpelweg gesteld dat drugstests gedaan worden "om de werkplaats veiliger te maken en de schade die met drugsgebruik geassocieerd wordt, te voorkomen. Testen worden gedaan om het drugsgebruik te ontmoedigen en om drugsgebruikers te vinden en te behandelen ..."

Maar wat als zou blijken dat je je geen zorgen hoeft te maken over drugsgebruikers, maar hulp moet bieden aan drugsmisbruikers?

"Absurd", wordt dan gezegd, "iedereen weet dat drugsgebruik Amerika's grootste probleem is: het kost miljarden dollars per jaar aan productiviteitsverlies."

Maar is dat wel zo? En zelfs als het zo zou zijn, zal de drugstest het probleem dan oplossen?

Dat lijken mij belangrijke vragen waarop iedereen het antwoord schijnt te kennen. Ga je echter wat dieper in op deze vragen, dan zou je wel eens geconfronteerd kunnen worden met antwoorden die je helemaal niet verwacht.
 

In mijn betoog zal ik volgende zaken aantonen:

* Het aanvaarden en/of weigeren van drugstests op de werkvloer is het probleem van iedereen, zowel werkgevers als werknemers moeten zich actief verzetten tegen de drugstestindustrie of er minstens minutieus op toezien dat die industrie het spel eerlijk speelt en dat de tests op een eerlijke manier gebeuren.

* Hier valt op te merken dat NIDA-topfiguren niet thuishoren in de testindustrie, de PDFA moet zijn stellingen met harde bewijzen ondersteunen en drugs die meer schade toebrengen moeten ernstiger aangepakt worden, inbegrepen de legale drugs.
 

Voormalig president Bush-de-Ouwe beweerde ooit dat illegaal drugsgebruik aan de maatschappij meer dan zestig miljard dollar per jaar kostte. Deze bewering gaf aanleiding tot een veralgemening van drugstests op het werk. Nochtans is die bewering gewoon vals. Het bedrag van 60 miljard werd gelicht uit de onderzoeksresultaten van een gezinsenquête van het Research Triangle Institute.
 

De zogenaamde "crisis"

TST106-01

Wel, ik denk dat wie niet voor zijn rechten opkomt, die op voorhand al verloren heeft. Maar wat baten argumenten als bijna driekwart van de mensen die dit lezen van mening zijn dat het testen van werknemers op drugsgebruik volkomen normaal is. Het lijkt me beter een argument tegen het testen op drugsgebruik naar voor te schuiven dat niet gebaseerd is op ideologische vooroordelen, maar op gezond verstand en rationeel denken.

TST106-02

* De "drugsepidemie" is niet dat grote gezondheids- en veiligheidsprobleem zoals door zovelen beweerd wordt.

* Legale drugs veroorzaken momenteel meer problemen dan illegale drugs.

* Zelfs als het wenselijk zou zijn occasioneel drugsgebruik als een probleem te aanzien, dan loopt die weg zeker niet via urinetests.

* Urinetests vertegenwoordigen een sociale achteruitgang, een enorme verkwisting van industrieel potentieel en het doet de economie meer kwaad dan goed.
 

Andere studieresultaten waarin eveneens beweerd wordt dat alle drugsgebruikers slechte en ongezonde werknemers zouden zijn, werden systematisch afgevoerd wegens onwetenschappelijk (8) (9) (4) (3) (1) (13).
 

Turner volhardde in de boosheid en in de zomer van 1983 kwam hij op de nationale televisie het illegaal sproeien goedpraten van paraquat met vliegtuigen van de Drug Enforcement Administration op de marihuanateelten in Georgia, Kentucky en Tennessee. Hij stelde dat het "een lesje zou zijn voor de jongeren die stierven aan paraquatvergiftiging door het roken van marihuana."
Hij zei "dat het hem niet raakte als honderden jongeren zouden creperen door het roken van door de overheid met paraquat besproeide cannabis."

Turner werd tot ontslag gedwongen nadat hij zijn nieuwste conclusies wereldkundig gemaakt had: "Marihuana veroorzaakt homosexualiteit, ondermijnt het immuunsysteem en ligt daardoor aan de basis van AIDS."
Tijdens een PRIDE-bijeenkomst in Atlanta Georgia op 25 april 1985 die bijgewoond werd door Nancy Reagan, riep Turner op tot de doodstraf voor drugsdealers.
 

Paraquat is een plantenverdelger die door de VS gebruikt werd om de marihuanateelten in Mexico te vergiftigen. Wetenschappers stelden vast dat deze herbicide een gevaar was voor de gezondheid van zowel de personen die het gif sproeiden als voor de personen die de vergiftigde marihuana rookten. Paraquat veroorzaakt rechtstreekse schade in de mond, de maag en de ingewanden. Nadat het vergif binnengedrongen is, wordt het in heel het lichaam verspreid. Giftige chemische reacties manifesteren zich vooral in de longen, de lever en de nieren. Paraquat veroorzaakt longschade bij inhalering. De luchtkanalen ontsteken waardoor het zuurstoftransport naar het bloed vermindert, wat kan leiden tot ARDS (Acute Respiratory Distress Syndrome) en zelfs tot verstikking. Huidcontact heeft het afsterven van de huid tot gevolg. Het gif werd in 1961 geproduceerd voor commerciële doeleinden. Het is wereldwijd de meest gebruikte herbicide.
In de VS is paraquat vanwege zijn hoge toxiciteit enkel beschikbaar voor gelicenceerde gebruikers. Wie een paraquatvergiftiging overleeft zal de longschade op lange termijn ervaren. Andere lange termijn effecten zijn faling van de nierfuncties, hartaandoeningen en slokdarmproblemen. Bij blootstelling aan een hoge dosis zijn de overlevingskansen klein.


 

Het "just say no" programma (van Nancy Reagan) heeft in de jaren '80 geleid tot een vermindering van het aantal regelmatige gebruikers van 22 miljoen naar 17 miljoen, terwijl het bevolkingsaantal groeide..." beweerde hij. Verder had de man het in zijn getuigenis over minder heroïnedoden, minder cocaïne- en crackgebruikers, en nog meer goed nieuws. Peter Bensinger was DEA-baas van 1976 tot 1981. Hij stelde dat marihuana schadelijk was omdat het "dioxines bevat". Hij zei er niet bij dat de dioxines uit de sproeivliegtuigen van de overheid kwamen…
 

Veel van die studies haalden echter eerst nog de kranten en de magazines met als resultaat dat iedereen nu gelooft dat occasioneel drugsgebruik een bedreiging vormt voor de werkplaats (1) (2) (3), hoewel geen enkel dergelijk studieresultaat door de wetenschappelijke wereld werd aanvaard. Het is ook eigenaardig dat zo weinig onderzoek gedaan werd met succesvolle drugsgebruikers. En als zo een onderzoek gebeurt, haalt dit zelden of nooit de kranten, maar blijft beperkt tot interne medische publicaties voor artsen en medische studenten (13).

Kranten en TV tonen een uitgesproken anti drugs standpunt als het dergelijke publicaties betreft en trekken de huidige situatie rond occasioneel gebruik krom voor de gemiddelde burger (3). Om het nog erger te maken werden ongevallen waarbij drugs mogelijkerwijze een rol zouden kunnen gespeeld hebben in de oorzaak van het ongeval, sterk uitvergroot (13). Als een ongeval gebeurt en de bestuurder wordt positief bevonden bij een drugstest, springen de media erop. In praktisch alle gevallen worden daarna de oorzaken van het ongeval ergens anders gevonden – slecht materiaal, alcoholgebruik, … (3). In een bepaald geval wees een drugstest het gebruik van marihuana aan bij een treinconducteur. Toen later bleek dat het ging om een "vals positief resultaat", was de schade al aangericht.
 

Straight, Inc. werd opgericht door Melvin en Betty Sembler in 1976 in Florida. Pulpbladen als Readers Digest, Ladies Home Journal, talk(ing shit) shows, NBC News, een TV-film "Not my kid", zorgden voor de marketing van deze nieuwe strijders tegen drugs. Reagan steunde openlijk de organisatie en Nancy sleurde prinses Diana mee naar een Straight-instelling. George Bush-de-Ouwe maakte een TV-reclamespot voor Straight vanuit de Oval office.

Hier moet wel even gewezen worden op de grote politieke invloed van Mel Sembler. Hij zamelde (groot) geld in voor de republikeinen en kreeg daarvoor in 1988 van George Bush-de-Ouwe een zitje als ambassadeur in Australië.

Straight had veel succes omdat er geen concurrentie was van traditionele medische organisaties. Straight had namelijk geen artsen in dienst. De twijfelachtige behandelingen werden georganiseerd in omgebouwde pakhuizen. Kinderen die 'in behandeling' waren, werden opgevangen in gastgezinnen. De meeste 'instructeurs waren onbezoldigde, pas afgestuurde of nog studerende jongeren.
 

Straight to hell

Maar er hing een schaduw over Straight. Straight misbruikte kinderen. Er is niet één Straight-filiaal dat niet vervolgd werd voor kindermisbruik. Robert L. DuPont getuigde als expert in diverse rechtzaken meermaals in het voordeel van Straight.

Na een groot aantal zelfmoordgevallen bij 'behandelde' jongeren, na een eindeloze reeks rechtszaken wegens misbruik, mishandeling, ontvoering, miljoenenclaims van slachtoffers, enz., werd Straight, Inc. opgedoekt. En 'uit het niets' werd op hetzelfde ogenblik Straight Foundation, Inc. in het leven geroepen.

In 1989 schreef "National Geograpic" dat in vijf jaar het percentage "Straight-klanten dat aan de cocaïne verhangen was, gestegen was van ongeveer 25 naar meer dan 75 procent."

De rechtszaken wegens kindermisbruik en mishandeling bleven zich opstapelen en in juli 1993 werd uiteindelijk de sluiting afgedwongen. De Straight Foundation probeerde met alle middelen afstand te nemen van hun dochteronderneming die geassocieerd werd met kindermisbruik.

In 1995 verandert Straight Foundation, Inc. in "Drug Free America Foundation, Inc." (DFAF).

Robert DuPont was oprichter van The Seed, de voorloper van Straight. Na zijn NIDA periode werd hij bezoldigd adviseur bij Straight. Daarna werd hij lid van de Adviesraad van de DFAF. DuPont was ook voorzitter van de wetenschappelijke adviesraad voor Psychemedica die het eerste haaronderzoek lanceerde als drugstestprogramma. Het verplicht testen van atleten op de aanwezigheid van sporen die wijzen op mogelijk drugsgebruik, zou voor DuPont in elk geval heel wat interessante financiële neveneffecten hebben.
 

Vanuit journalistiek standpunt is dit weinig verheffend voor de Amerikaanse pers die gedegradeerd wordt tot sensatiepers. Vanuit zakelijk standpunt is dit helemaal niet zinloos: de lezers zien liever een voorpagina met een treinongeval tengevolge van drugsgebruik, dan een minder aantrekkelijk artikel over de ware toedracht van het ongeval.

Veel mensen lezen enkel de eerste artikels die over een bepaald onderwerp verschijnen. Veel mensen kijken alleen maar naar het TV-nieuws, of lezen enkel de titels op de voorpagina's.
Zij blijven achter met de indruk dat occasioneel drugsgebruik een enorme crisis inhoudt. Die indruk wordt overgedragen op de volksvertegenwoordigers en ambtenaren, die op hun beurt het "drugsprobleem" probeerden aan te pakken met wetten en programma's. In het geval van de treinconducteur was de hysterie rond het ongeval groot genoeg om een onuitgegeven budget voor de Drug War van Bush-de-Ouwe te doen goedkeuren.

Ik wil dit deel van de discussie even onderbreken en er later op terugkomen. Enkele andere aspecten van het drugstesten komen eerst aan bod.
 

Bezige Betty zetelt in diverse antidrugsorganisaties, onder meer Save Our Society from Drugs (SOS), Drug Abuse Resistance Education International (DARE) en Drug Watch International (DWI) met als onderafdeling het International Drug Strategy Institute dat geleid wordt door onder meer Robert L. DuPont en Peter Bensinger.
 

Gabriel Nahas, de architect van de anti-marihuanabeweging, werd ook genoemd als vooraanstaand lid van DWI. Hij was in 1979 medeoprichter van de National Anti-Drug Coalition en predikte de nultolerantie met argumenten die uit de lucht gegrepen waren. Tijdens zijn periode als drugsadviseur van Chirac (FR) ontmoette hij de bekende Franse publiciste en cannabisspecialiste Michka als opponente voor de Parijse rechtbank.
 

Intussen is het gebruik van de haar-, zweet- en speekseltest algemeen ingeburgerd in de VS en voor ambtenaren van de overheid al wettelijk verplicht. In 2000 werden 106.493 federale ambtenaren getest waarvan er 532 positief werden bevonden. Dit mooie resultaat kostte de belastingsbetaler 12.000 euro per positief testresultaat. Die testen, in het bijzonder de haartest, werden nooit aan klinisch onderzoek onderworpen. Er bestaan geen wetenschappelijke publicaties die de waarde van dergelijke tests ondersteunen. Toch beginnen deze controlepraktijken hier ook aan een opmars, vooral onder invloed van het groeiend rechts extremisme in Europa.
 

Talloze studies hebben aangetoond dat drugsgebruikers een normaal leven kunnen leiden en een normale job hebben (13) (16). De testen weerhouden deze mensen ervan deel uit te maken van het economisch circuit en dat is fout. Die studies wijzen er ook op dat een drugsgebruiker of drugsverslaafde eerder een constructieve bijdrage kan leveren aan de gemeenschap als hij drie dingen heeft: een job, een woonplaats en de eenvoudige legale beschikbaarheid van zijn drug. Op dat derde onderdeel wil ik niet verder ingaan, maar het is duidelijk dat drugstests aan verslaafden of gebruikers niets te bieden hebben.

In feite werkt het net omgekeerd. Door hen werk te ontzeggen en hun inkomsten te beperken (9) vermindert men de kansen van gebruikers om ooit als gewone individuen te functioneren. Vooraleer te beslissen of drugstesten een goed idee zijn, stel je eerst volgende vraag: wil ik gezonde, werkende drugsgebruikers die voltijds werken en in de maatschappij meedraaien, of wil ik hopeloze werkloze drugsgebruikers die hun tijd verdoen op straat met het zoeken naar drugs, naar geld of naar moeilijkheden?

Het antwoord is vanzelfsprekend, maar hoe zit het met het gevaar in de werkkring? Zullen we niet meer controleren of mensen in staat zijn om hun werk te doen? Wees maar zeker, er zijn voldoende manieren om te weten of piloten, chauffeurs, technici, enz. bekwaam zijn of niet. Het gaat dan vooral over eenvoudige proeven van hand-oog coördinatie en reflexen (3). In veel opzichten zijn die tests beter dan drugstests.

Videospelachtige tests kunnen goedkoop ter plaatse toegepast worden. Daarmee worden niet enkel drugsgebruikers gedetecteerd die niet bekwaam zijn om hun werk naar behoren uit te voeren, maar ook degenen die dronken zijn, of vermoeid, of onder invloed van medicijnen en daardoor niet veilig kunnen werken. Zulke tests kunnen dagelijks gebeuren, zelfs elk uur, waardoor ze veel efficiënter zijn dan drugstests (3).
 

Italiaanse parlementsleden betrapt op drugsgebruik

Drugstests worden aan de werkgever verkocht op dezelfde manier als een blik ansjovis verkocht wordt. Er wordt reclame voor gemaakt, het is aantrekkelijk verpakt en het geheel wordt als een voordelige zaak voorgesteld (4) (13) (14). Om werkgevers te overhalen drugstests te kopen, worden veel argumenten gebruikt die de schijn van een goed voorstel moeten hoog houden (4) (5). We stelden vast dat bij die argumenten gebruik gemaakt wordt van cijfers van de overheid. Er worden ook kortingen aangeboden om de verkoop te stimuleren. Meestal wordt verkoop en promotie geregeld door de overheid of door grote gevestigde organisaties. Het National Institute on Drug Abuse (NIDA) stelde bijvoorbeeld een gratis infolijn ter beschikking van werkgevers die hun bedrijf een drugstestprogramma wilden opzetten.

Carlton Turner was drugczar onder Ronald Reagan. Hij werd daarna rijk als adviseur voor drugstestbedrijven. Zijn partner Peter Bensinger is een voormalig NIDA-directeur. De andere partner was Robert DuPont, eveneens voormalig NIDA-directeur. De vroegere drugsadviseur van het Witte Huis, Donald MacDonald, is nu eigenaar van Employee Health Programs, een organisatie die controlegeneesheren contracteert voor drugstestprogramma's. Zonder twijfel hebben die contacten en de autoriteit van deze personen het eigenbelang in de hand gewerkt.

We zitten hier met een ethische kwestie. Het is heel gemakkelijk om een dergelijke machtspositie te misbruiken. Ik zeg niet dat al die mensen er zich volledig van bewust zijn dat zij angst gebruiken om zich op kosten van belastingsbetaler te verrijken, maar de mogelijkheid bestaat zeker.
 

Drugstest als falende strategie - Alternatieven

Geen enkel laboratorium is vrij van vergissingen. Overal worden fouten gemaakt. Zelfs de strenge wettelijke eisen die gesteld worden aan het testen van werknemers, kunnen niet verhinderen dat bepaalde niet-gebruikers positief bevonden worden. Zelfs als achteraf blijkt dat het om een "vals positief" gaat, kan dit een hoop ongewenste neveneffecten hebben (3). Als de test onterecht positief is en je wil je onschuld aantonen, dan komt er een gesprek met een "medical review official" (MRO) die moet uitzoeken hoe het komt dat je toch positief bevonden werd. Tijdens zo een gesprek worden veel persoonlijke vragen gesteld. Een deel van die informatie kan bij de werkgever terechtkomen, medische gegevens inbegrepen (4) (3). Er is trouwens veel onenigheid binnen het Huis van Afgevaardigden over welke informatie naar de werkgever gaat (3).

"Vals positieve" uitslagen veroorzaken argwaan en verlies aan privacy. Er is echter nog een veel belangrijkere consequentie: verlies van werk. Dat is een groot probleem bij de "hapklare" drugstests (4) (3) (14). Dat soort instant-test komt wat precisie betreft, nog niet in de buurt van de standaard urinetesters, maar ze zijn erg in trek bij de werkgevers omdat ze een onmiddellijk resultaat geven over drugsgebruik (14). Werkgevers die "zeker" willen spelen met deze testresultaten, sturen iedereen die positief bevonden wordt naar huis totdat een meer precieze drugstest kan uitgevoerd worden.

Je moet niet noodzakelijk drugsgebruiker zijn om je tegen drugstesten te verzetten. Drugstesten kunnen iedereen schaden, ook de "onschuldigen". En dat is fout. De werknemers verliezen inkomsten door verloren werkuren.

Er is minder productiviteit met zakelijke verliezen tot gevolg. Erger nog, sommige mensen lopen het risico om ontslagen te worden. Het ergste is als je tijdens de periode van sollicitatie en indiensttreding met een vals positief geconfronteerd wordt. Veel werkgevers zullen je gewoon weigeren als je positief bevonden wordt, zonder dat ze je de reden opgeven (9).
 

Het gevaar van "vals positief"

Ten tweede, marihuana is gemakkelijker op te sporen dan cocaïne of heroïne omdat het de drug is die het langst in het lichaam detecteerbaar blijft (2) (16).

Artsen en wetenschappers zijn het er over eens dat marihuanagebruik minder gevaarlijk is dan cocaïne of heroïnegebruik.

Marihuana veroorzaakt geen lichamelijke afhankelijkheid (16) (13) (6) en nooit ging er iemand dood aan een overdosis (16).

Nochtans worden mensen die sporadisch marihuana roken, op dezelfde manier beoordeeld als misbruikers van zowel marihuana als andere drugs.

Zo kan een persoon werk ontzegd of ontslagen worden omdat die bijvoorbeeld een maand daarvoor op vakantie een marihuanasigaretje gerookt heeft. Met de haartest kan gebruik gedetecteerd worden tot vier maanden terug (12).

Als het de bedoeling is om met de drugscontroles op het werk het gebruik van schadelijke drugs te ontmoedigen, zou het dan niet logisch zijn als straffen – in de veronderstelling dat straffen van drugsgebruikers zinvol is in de eerste plaats – in verhouding zouden staan tot de hoeveelheid of de schadelijkheid van de gebruikte stoffen in plaats van alles op één hoop te gooien?

Er is in de controlestrategie nog een andere ongelijkheid. Alcohol en tabak worden overal legaal gebruikt. Tussen deze drugs en ongevallen bestaat een duidelijk verband dat niet betwist kan worden (3) (8) (9) (16) en ze veroorzaken gezondheidsproblemen (3) (16). Als drugstests bedoeld zijn om het werk veiliger te maken, waarom spenderen we dan zoveel geld, tijd en moeite om drugsgebruik te detecteren, als we alcohol- en tabaksverslaving kunnen bestrijden? Lopen we met het aanvaarden van die nultolerantie ten opzichte van marihuana dan in feite niet het risico dat mensen daardoor moeilijker detecteerbare drugs gaan gebruiken, die wel legaal maar schadelijker zijn?
 

A study of the involvement of the Drug Free America Foundation in American and international drug policy – Oakton Institute 2002; drcnet.org; A History of the war on drugs – update 2005; homepage DWI - http://samhsa.gov/hottopics/click-drugtesting.html
 

Bronnen

Enkele onduidelijkheden rond drugstesten

TST106-05

Wie wordt betrapt? Waar loert het echte gevaar?

Bij 65 tot 90 procent van de mensen die positief blijken na een drugstest, gaat het om het gebruik van marihuana (8) (7). Dat is te wijten aan twee factoren:

Ten eerste, het aantal marihuanagebruikers ligt veel hoger dan het aantal cocaïne- of heroïnegebruikers.

De auteurs van het onderzoek stipuleerden zelf dat de studieresultaten onderhevig kunnen zijn aan verwarrende factoren (8).

De meest voor de hand liggende verwarrende factor is het ras. Van de deelnemers aan het onderzoek waren 90,1 procent blank en 8,9 procent kleurling. Hoe dan ook, blanken en kleurlingen 'scoorden' niet in dezelfde mate. De groep waarbij cocaïnegebruik gedetecteerd werd, bestond voor 83,6 procent uit blanken en 16,4 procent kleurlingen. Dit wijst op een hoger drugsgebruik bij de kleurlingen dan bij de blanken. Eerdere studies toonden ook aan dat kleurlingen minder goed presteerden op het werk, meer ongevallen hadden, enz. (1) (8) (9).

Stop! Wacht even… Voor ik hierover nog één regel schrijf wil ik iets verduidelijken. Ik zeg hier niet dat kleurlingen minderwaardig zijn aan blanken want dat geloof ik niet.
 

Een "post hoc" denkfout is een logische vergissing die dikwijls gemaakt wordt in krantenstatistieken. Dat houdt in dat verondersteld wordt dat iets (drugsgebruik) iets anders (ongevallen, slechte prestaties) veroorzaakt, zonder rekening te houden met een derde factor die aan de basis ligt daarvan, een factor die bepaald wordt door de afkomst. Deze derde factor kan heel uiteenlopend zijn, maar meestal wordt ernaar verwezen als de "verwarrende factor".
 

De prijs van het drugstesten

Nu de gebrekkige waarde van het drugstesten iets duidelijker is, mogelijkerwijze zelfs schadelijk, blijft nog de vraag hoeveel het aan de Amerikaanse belastingbetaler kost om zijn eigen ruiten in te gooien.

De fondsen die nodig zijn om de producenten van drugstesten en de laboratoriumonderzoeken te betalen komen voornamelijk uit de privé-industrie en de belastingen. Private schenkingen aan organisaties die het drugstesten aanbevelen en promoten moeten meegerekend worden. Een simpele manier om de minimale kostprijs te berekenen is te kijken naar de inkomstenaangifte van de drugstestindustrie.
 

De verkoop van drugstests en belangenvermenging

Waarschijnlijk zitten er in de statistische gegevens die hierboven gebruikt zijn, ook "post hoc" denkfouten. Het echte verband zal eerder te maken hebben met armoede en opleiding dan met iets anders. Veel Amerikaanse minderheden zijn historisch arm, en dat is niet hun schuld. Het is duidelijk dat minder gegoeden het moeilijker hebben om te presteren op het werk dan de beter gegoeden. Te weinig eten, slecht slapen, te voet naar het werk door weer en wind… zijn factoren die een rol spelen. Zo zal een minder goed opgeleide werknemer gemakkelijker fouten maken bij moeilijke opdrachten.

Ik zeg hier ook niet dat werkgevers mensen met een lagere opleiding niet moeten in dienst nemen. Ik zeg alleen maar dat, als het de bedoeling is om met drugstesten een verbeterde werksituatie te creëren, kan dat ook door massaal lager opgeleiden te ontslaan. Maar er zijn redenen waarom dit illegaal is. Als werkgevers zo gek zouden zijn om enkel rijke hooggeschoolden in dienst te nemen, dan zou dit land in een onhoudbare situatie terechtkomen. Die werkgevers zouden wellicht een betere omzet hebben voor het komende kwartaal, maar de kans dat ze op weg naar huis overvallen worden, zal ook groeien.

Nochtans is het net dàt wat eigenlijk gebeurt met drugstesten. Voor dezelfde redenen zou drugstesten op het werk illegaal moeten zijn. Drugsgebruikers ontslaan is op langere termijn contraproductief en het is een strategie die ingegeven is door haat en vooroordelen tegen economisch minder bevoordeelden. Omdat er een verband gelegd wordt tussen drugsgebruik en minderheden, werkt het drugstesten als een middel om de racismewet te omzeilen en aan werkgevers de mogelijkheid te bieden effectief bepaalde mensen te ontslaan. Daarom kan er ook in alle eerlijkheid gesteld worden dat drugstesten op het werk niet alleen contraproductief zijn en voorkeursbehandelingen inhouden, maar ook dat ze een racistische bijsmaak hebben.

Gezien de bezorgdheid over het groeiende racisme of minstens over het geïnstitutionaliseerde racisme dat eigen is aan de Oorlog tegen Drugs (15), is dit punt het vermelden waard.

In het onderzoek bij de US Postal Service werd geen rekening gehouden met de leefomstandigheden en het inkomstenpeil van de werknemers, zodat niet kan worden nagegaan in welke mate de verwarrende factor aanwezig was. Er werd ook niet gecontroleerd op alcoholisme en alcoholgebruik (8) (9).

In de studie wordt gesteld dat correcties betreffende het ras werden uitgevoerd, maar de aard en de omvang van de correcties worden in vraag gesteld. De studie suggereert ook openlijk het gebruik van drugstests bij werknemers uit hogere risicogroepen, zoals minderheden. Dat is een inbreuk op de arbeidsethiek en op het gelijkheidsbeginsel waarnaar dit land streeft.

De auteurs van de studie stellen echter dat de drugsgerelateerde schade niet zo groot is als gesteld werd na eerdere onderzoeken en dat de kosten/baten van drugstesten aan herziening toe zijn (8).

Waarom worden die onderzoeksresultaten dan nog steeds gebruikt door het departement van justitie om de drugstestprogramma's in bedrijven te verantwoorden? Ik weet het net zo min als jij.

 

TST106-06

Het onderzoek van 1990 bij de werknemers van de US Postal Service is dé studie waarnaar gerefereerd wordt door het departement van justitie om het gebruik van drugstesters op het werk te verantwoorden (2). De PDFA gebruikt het onderzoek in zijn propaganda en voegt daar een aantal nummers aan toe waarnaar werknemers kunnen bellen voor meer informatie over het opzetten van drugstestprogramma's in hun bedrijf (5).
 

TST106-07

In 1990 oversteeg die de 300 miljoen dollar alleen al voor de farmaceutische inbreng. Het is duidelijk dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Marktdeskundigen verwachten een jaarlijkse verdubbeling. Maar het belangrijkste om te onthouden is dat een groot deel van de kosten rechtstreeks naar laboratoria en propaganda gaan.

Het kwam erop neer dat de reële kostprijs van drugstesten begin jaren 1990 jaarlijks meer dan twee miljard dollar beliep.

Hier moet vermeld worden dat in de cijfers geen rekening gehouden wordt met de slachtoffers en de schade die door de drugstesten wordt toegebracht aan de maatschappij. Het verlies van werk na een vals positief, sociaal onrecht en het daaruit voortvloeiende geweld, wantrouwen en vervreemding van werknemers, het tijdverlies aan administratie en toepassing van de tests, zijn daar voorbeelden van. Al bij al is het één grote puinhoop.
 

 

Is uw werkgever drugsvrij?

Tekst ©JosNijsten2006 - Illustratie ©Xian

Misschien is uw werkgever clean, misschien niet. Het zal wel een beetje zijn zoals bij het personeel, met dit verschil dat werkgevers zichzelf niet ontslaan voor hun eigen drugsgebruik of verslaving. In zo een situatie verliest een mens nogal gemakkelijk zijn onpartijdigheid.

Het testen van personeel op drugs wordt zonder meer aanvaard. Het wordt ons zo opgelepeld dat we drugstesten al zonder verder nadenken automatisch associëren met jongeren en personeel. Nooit met de werkgevers.

"Vindt u dat werkgevers hun personeel mogen testen op drugs of alcohol?", vroeg de VRT in een online peiling. Is de veiligheid van een bedrijf dan niet afhankelijk van iederéén die er werkt en/of aanwezig is? Inclusief de bedrijfsleiding? Is het niet het recht van het personeel te weten of hun werkgever een drank- of drugsprobleem heeft. De toekomst van elk personeelslid is rechtstreeks afhankelijk van het psychische en fysieke vermogen van de werkgever. De verantwoordelijkheid is groot, je kan ze best eerlijk onder mekaar verdelen en samen 'drugstesten' (of helemaal niet).
 

Tilt

Maandagochtend 10 uur. Zelfde scenario, zwarte koffie en geld op de kas. Als tegen half twaalf zowat veertigduizend frank door de bingo is opgeslokt, komt een dertiger de zaak binnengestormd. Hij grijpt de bingospeler vast, slaat hem door de speelkas en moet uiteindelijk door vier man worden tegengehouden om een moord te verhinderen.

De ware toedracht horen we later. De bingoman had een goeddraaiende zaak met achttien personeelsleden. De vrijdag voor het incident had hij zijn personeel gemeld dat de zaak failliet was en dat iedereen met onmiddellijke ingang werkloos werd. Ja, dat verduidelijkt alles. Jammer voor de werknemers, maar ze hadden beter moeten weten met wie ze in de boot gingen. Ze hadden hun werkgever maar regelmatig aan een betrouwbaarheidstest moeten onderwerpen. De werkzekerheid kan immers niet afhankelijk gemaakt worden van gokverslaafden.

Even een stapje verder, naar de andere kant van de stad, Antwerpen-Zuid, de omgeving van het Hof van beroep aan de kaaien. Zowel in de voor- als in de namiddag zijn er rechtszittingen. Na de ochtendzitting wordt druk nagetafeld en de omliggende eetcafés lopen vol. Je kan echt heel goed eten aan de Antwerpse Zuiderdokken. Dat wordt dan met een paar Leffe's en/of een half litertje wijn doorgespoeld. Daarna is het weer tijd om te oordelen en te veroordelen. Zullen we de dames en heren van het Hof ook eens onderwerpen aan een test en de nultolerantie handhaven waarvoor anderen veroordeeld worden? Het zal een behoorlijke ravage worden. Het is alleszins duidelijk dat gerechtelijke verantwoordelijkheid niet afhankelijk kan gemaakt worden van personen die onder invloed zijn.
 

High! Society

Volgens de Franse drugsdeskundigen Astrid Fontaine en Michel Hauttefeuille is er een stijgend cannabisgebruik bij managers, bankiers, zaakvoerders en hoog kaderpersoneel.
(Bron: ANSA 3 mei 2006).

Het is ook bekend dat heel wat 'vlotte managers' en bedrijfsleiders verslingerd zijn aan cocaïne.
(Bron: European Opinion Research Group).

So what. Is dat een probleem? Managers moeten 'targets' halen om dikke premies te innen. Af en toe een lijntje brengt alles weer cool onder controle. "Hey werknemer, schiet een beetje op want ik moet mijn target halen!" Het heeft te maken met de competitie die de vrije markt overheerst. Wie competitie zegt, zegt doping. Het is overal en het wordt overal gebruikt.
 

"Mensen zullen drugs blijven gebruiken. Daarom is het beter dat ze cocaïne kopen van een respectabel zakenman dan van een crimineel."
 

Dat zei Richard Stevenson, Brits conservatief politicus en ex-adviseur van Mitraillette Thatcher, in 1991 aan de krant De Morgen. Hij pleitte voor de vrije markt van soft- en harddrugs. "De staat kan nog altijd een waarschuwing op de verpakking plaatsen," zei hij.
 

Het "probleem" is maar zo groot als je het zelf wil opblazen. Er is gebruik en er is misbruik, tot in de highste regionen. In 22 van de 28 gecontroleerde toiletten van de Duitse Bundestag werden resten van cocaïne aangetroffen. Een week daarna in het Engelse Hogerhuis ook. Twee op twee, dat is een goede score. Eerder onderzoek wees al uit dat op zowat alle bankbiljetten sporen van cocaïne worden aangetroffen.

Voor de gewone werknemers worden de drugstesten op het werk veralgemeend. Dat blijkt uit een onderzoek dat in Engeland gevoerd werd over een periode van 18 maanden door The Independent Inquiry into Drugtesting at Work (what's in a name?). De conclusie luidt dat het drugstesten in bedrijven en werkplaatsen dramatisch zal toenemen in de komende jaren.

Een peiling wees uit dat zowat 78 procent van de werkgevers overweegt om zijn personeel te verplichten een test te ondergaan op het gebruik van illegale stoffen.

Verder waren 32 procent van de bazen helemaal niet bezorgd over de impact die dergelijke tests kunnen hebben op het privéleven van hun werknemers.

Maar het rapport liet ook een sterke waarschuwing horen aan de werkgevers: "Probeer het privéleven van uw personeel niet te controleren." De voorzitster van de studiegroep, Ruth Evans, zei: "We weten dat het testen zinvol is in specifieke risicovolle en gevoelige bedrijfstakken. Maar het is spectaculair dat buiten die sectoren werkgevers voorstander zijn van het testen van hun personeel. We lopen het gevaar af te glijden naar een situatie waar werkgevers een quasi beleidsrol gaan spelen. We begrijpen dat drugsmisbruik de mensen zorgen baart maar drugstesten zijn geen wondermiddel. De realiteit is dat investeren van tijd en geld in een verbeterd management veel doelmatiger is dan drugstesten."

"Dit gaat ook over een evenwicht tussen werk en privé en het besef dat ongezonde en stressvolle werkomstandigheden bijdragen tot alcohol- en drugsmisbruik."

De conclusies van het onderzoek waarschuwen de werkgevers tegen drugstesten. Het rapport stelt: "Drugstesten kunnen een rol spelen in sectoren waar veiligheid en openbare belangen primeren. Maar er is geen plaats voor drugstesten in de meeste bedrijven en ze zouden zeker niet mogen aangegrepen worden om het privéleven van het personeel te onderzoeken."

De realiteit is echter dat élke gelegenheid aangegrepen wordt om anderen te controleren, de voorbeeldenlijst wordt dagelijks aangevuld.

Het gevaar op fouten komt echt niet van de werknemers alleen. Ook de werkgever kan een gevaar betekenen voor het bedrijf. Een eenzijdige controle zal dan ook weinig resultaat opleveren bij de eindafrekening. Het lijkt me verstandig dat in geval van drugstesten op het werk, de werkgever het goede voorbeeld geeft.

De motorische en/of psychische verzwakking wordt als een gevaar beschouwd als die verzwakking het gevolg is van drugsgebruik door werknemers, niet als de werkgever, de rechter, de politicus de gebruiker is. Nochtans dragen die laatsten de grootste verantwoordelijkheid.

Alleen wie zuiver water pist, mag de eerste steen werpen.

 

 

Samenvatting

Het bovenstaande geeft aan dat de redenen die opgegeven worden om drugstests uit te voeren, in feite niet de redenen zijn waarom drugstests worden uitgevoerd. Drugstests lossen de problemen van gebeurlijk drugsgebruik op het werk niet op, zelfs als die zouden bestaan (en daar is veel twijfel over), en ze zijn alleszins minder efficiënt dan andere benaderingen. De motor achter de drugstests is niet meer dan een ideologie, een ideologie die misschien niet eens de uwe is! (3)

Dus, als u uw personeel of sollicitanten laat testen op drugs, wordt u opgelicht. De man met het plastieken potje komt u niet helpen maar die komt gewoon financieel voordeel halen uit uw vooroordelen. Mogelijk hebt u goede krachten, die drugs gebruiken, afgewezen ten voordele van minder bekwame bedienden die dat niet doen (13).

Als u toestaat zelf getest te worden dan neemt u deel aan de groei van de drugstestindustrie. Telkens u in een potje pist, pist u op alle mensen die in dit land drugs gebruiken, waaronder veel van uw vrienden en familie, mogelijk zelfs op uzelf. Telkens als u uw belastingen betaalt, gaat een deel daarvan naar het in stand houden van deze kwaadaardige uitwas van de Oorlog tegen Drugs.

De drugstestindustrie is een enorme verkwisting. Als u wil dat de wereld rondom u gunstig evolueert, dan zal u een duidelijke NEE moeten uitroepen tegen de drugsoorlog, zo luid mogelijk.
 

Geen van hen wist dat de grimeur die de gezichten van de politici voor het programma moest 'bijwerken', het zweet van hun voorhoofd bette met een tampon die het gebruik van cocaïne en/of cannabis na onderzoek kan uitwijzen.
 

 

Brian S. Julin schreef deze uiteenzetting in 1993 als onderdeel van een discussieforum. Europa staat op het punt drugstests te generaliseren en 'normaal' te vinden. Een beetje kennis over wie en wat achter die industrie zit, is dan ook geen overbodige luxe. Kwestie van te weten wiens gedachtegoed men hier overneemt. We keren daarvoor in het tweede deel terug naar de jaren zeventig en naar de hoofdrolspelers uit die periode.
 

(Auteur: Brian S. Julin
Nederlandse vertaling en bewerking ©JosNijsten2006)

TST206-01

Tijdens de Amerikaanse paraquat-aanvallen op cannabisteelten in 1978 leidde Carlton Turner (foto rechts) het Onderzoeksprogramma voor Marihuana  aan de Universiteit van Mississippi. Vanuit die positie contacteerde hij High Times Magazine met een advertentie voor "paraquat-testers". De toestellen waren bestemd voor marihuanagebruikers om te verifiëren of er geen resten van het dodelijke gif op hun rookmateriaal achtergebleven waren.
 

TST206-03

Peter Bensinger getuigde in februari 2005 voor de drugscommissie van het Huis van Afgevaardigden. Hij stelde dat beperking van de schade (harm-reduction) geen wetenschappelijke, maar een politieke basis heeft. "Het terugdringen van de vraag, repressie en behandeling geven resultaat.
 

Begin jaren '80 declareerde Nancy Reagan dat zaken doen met de federale overheid enkel nog mogelijk was indien door de betrokken ondernemingen het 'zuivere pis-beleid' gevoerd werd, om hun loyauteit te bewijzen. Dat leidde tot de invoering in 1988 van de Drug Free Workplace Act. Dat betekende dat alle instellingen of organisaties die overheidssteun kregen, een bewijs moesten voorleggen dat hun bedrijf drugsvrij was, zoniet werden de staatstoelagen ingetrokken. Die wet werd later uitgebreid: "gekwalificeerde tussenpersonen" kunnen vanaf 1998 aan kleine ondernemingen technische en financiële bijstand verlenen om hun werkplaats drugsvrij te houden door middel van drugstests, hulpprogramma's voor de werknemers, enzomeer.
 


(Bron: NIOSH – National Institute for Occupational Safety and Health – October 2003)
 

Straight rechts

Voor de praktische toepassing van de wet werd om te beginnen vier miljoen dollar uitgetrokken. Straight Inc., een radicale anti-drugs organisatie – zie verder – kon de hand leggen op 314.539 dollar. Hun partner in Saint Petersburg, National Drug and Alcohol Testing, Inc. van Randall S. Pawley was goed voor 234.000 dollar.

Een ander aan Straight verbonden bedrijf, Houston Drug Free Business Initiative, incasseerde 170.000 dollar.

De tijd was rijp voor ex-NIDA en ex-Straight Robert DuPont om samen met ex-DEA Peter Bensinger en ex-drugsczar en ex-Straight Carlton Turner, bedrijven te gaan adviseren over het drugstesten van werknemers en het leveren van de nodige apparatuur. De door Nancy Reagan gevorderde urinetest werd dan ook een bijzonder lucratieve zaak voor "Bensinger, DuPont & Associates".
 

De urinetest, het opsporen van microscopische hoeveelheden THC, werd en wordt door DuPont afgedwongen in alle lagen van de bevolking. Er ontstaat een paradoxale situatie. Aan de ene kant wordt Marinol, synthetische THC, naar een lagere klasse overgeheveld in de lijst van verdovende middelen omwille van zijn … gebruiksveiligheid. Aan de andere kant wordt hysterisch gereageerd over minuscule sporen THC in hennepproducten. Er is hier duidelijk iets dat harder stinkt dan een urinetestcentrum.
 

 Gebrek aan ethiek lijkt wel het enige wat deze drie haaien van de drugsindustrie samenbrengt. Nochtans is er nog iets dat hen bindt: het extremisme van Straight, Inc.
 

"Just Say No" tegen drugs.
"Just Cheer Up" tegen depressie?
"Just don't fuck" tegen aids?
 

TST206-04

Hoe komt het ook dat iemand als Robert L. DuPont met een gestoorde als Carlton Turner gaat samenwerken?

Zijn er misschien andere motieven dan zuivere pis?
 

TST206-07

Betty Sembler (foto Pete Brady) duikt intussen overal op waar over drugs gepraat wordt, bij NIDA, in het Congres, op hoorzittingen over medicinale marihuana…

Zij zetelt in financiële comité's en forceert nominaties van gelijkgestemden. Zo plaatste ze Bill McCollum als kandidaat drugsczar op de lijst in 2001.
 

TST206-08

Michka had de man beschuldigd van onwetenschappelijke uitspraken.

Nahas verloor de zaak, maar de benoeming van personen uit DWI, SOS, STRAIGHT, DARE, DFAF,… in Europese regeringen wijst toch op een uitzaaiing van extremistisch gedachtegoed.
 

TST306-03

Het gebeurde ongeveer twintig jaar geleden. Ik woonde op een kamertje boven een café in de Antwerpse stationsbuurt. Elke dag om 10 uur stipt ging de zaak open. Voor een koffieverslaafde als ik was dat perfect.

Ook om tien uur stipt kwam een andere vaste klant binnen. Het ritueel was alle dagen hetzelfde: zwarte koffie en duizend frank (25 euro) "op de kas". Dat is Antwerps voor bingo. Tegen de middag stopte hij met spelen, gewoonlijk met een negatief saldo van enkele tienduizenden. Dat bleef zo een paar maanden duren en dan rijst toch wel de vraag waar dat geld vandaan blijft komen... nu ja, het zijn mijn zaken niet.
 

Nadat in het Britse en het Duitse parlement drugsgebruik werd vastgesteld bij de vertegenwoordigers van het volk en de verdedigers van de moraal, krijgt nu ook Italië zijn rechtvaardig deel van de koek. Stiekem onderzoek naar een aantal illegale stoffen toonde aan dat 16 van de 50 afgevaardigden van het lagerhuis cocaïne en cannabis gebruikten. Bijna een derde van de politici had drugs gebruikt binnen de voorbije 36 uren.
 

Tekst ©JosNijsten2006

Twaalf van de vijftig politici uit het Italiaanse lagerhuis testten positief voor cannabis en vier waren positief voor cocaïne. "Le Iene" is een uitzending van Italia One, een kanaal dat eigendom is van de familie Berlusconi. Hoewel de 16 politici niet bij naam genoemd werden, is het verhaal groot nieuws in de Italiaanse media.

Minister van sociale zaken Paulo Ferrero zei: "Ik kan de manier niet appreciëren waarop het privé-leven van deze mensen binnengedrongen werd, maar de onderzoeksresultaten bevestigen wel wat algemeen aangenomen werd over het drugsgebruik van vele parlementairen."
 

Geen verrassing

De waarde van de test

Piero Fassino bekijkt het van de goede kant en hoopt dat er nu wat sneller werk gemaakt wordt van een wijziging van de wet Gianfranco Fini op het drugsgebruik. (Fini 1994: "Mussolini was the greatest statesman of the 20th century." – Mussolini dacht dat op zijn beurt van Hitler)
 

De 'Drug Wipe', een tampon die zweet absorbeert is volgens Davide Parenti, hoofdredacteur van "Le Iene", voor honderd procent betrouwbaar.

Toxicoloog Piergiorgio Zuccaro, directeur van het Onderzoekscentrum voor tabak, alcohol en drugs van het ministerie van volksgezondheid, zegt dat de test "serieus is en een wetenschappelijke waarde heeft maar op zich onvoldoende om gebruik van drugs te bevestigen. Normaal gezien, als de 'drug wipe' negatief is, kan aangenomen worden dat dit zo is. Als hij evenwel positief is dan is een confirmatie vereist van het resultaat door een laboratorium, omwille van de mogelijkheid van het vals positief."

Felle tegenstanders zoals Luigi Lusi van de katholieke partij La Margherita vragen aan "Le Iene" af te zien van uitzending en niet op de zaken vooruit te lopen omdat enerzijds de gebruikte testmethode van twijfelachtige aard is, terwijl anderzijds met de rechten en de persoonlijke intimiteit geen rekening wordt gehouden. Tenslotte stelt hij dat vanuit het medisch oogpunt een verkeerd signaal gegeven wordt aan de jongeren die de grootste doelgroep vormen van de programmamakers. Lusi wil net als Mussolini dat de parlementsvoorzitter ingrijpt, maar dan ter verdediging van de parlementairen.

Pierferdinando Casini, leider van de UDC (Christen-democraten) zegt: "Deze zaak lijkt me een slechte propagandastunt te zijn. De betrouwbaarheid van dit soort pseudo-wetenschappelijke testen is nul."

Paolo Cento van de groenen haalt uit naar de moralisten: "De hypocrisie van de politieke elite die voor anderen een aantal vrijheden de nek wil omdraaien en dan zelf coke gaat snuiven, moet niet verbazen."

Italo Bocchino van de Alleanze Nazionale heeft een advocaat aangesteld om juridische stappen te ondernemen tegen "Le Iene" teneinde het DNA-materiaal van de betrokken politici terug te vorderen.

Tommaso Pellegrino van de groenen was een van de geïnterviewden die getest werden. Hij zegt geen drugs te gebruiken en wil zich onderwerpen aan een bijkomende test. Hij wil daarmee het "debat op gang brengen tegen de hypocrisie van het prohibitionisme dat alleen maar schade veroorzaakt heeft."
 

Wat als iemand voor de rechtbank door een jury veroordeeld wordt en zijn advocaat eist op de laatste dag van het proces een drugstest van alle betrokkenen, jury, rechters, procureurs, griffiers, advocaten, getuigen, deskundigen, enz...? Zal dat geweigerd kunnen worden? Ik meen van niet. Het lijkt me waarschijnlijker dat de veroordeelde vrijuit gaat op basis van de resultaten van de drugstest - procedurefouten zeg maar. Een veroordeling die bewerkstelligd wordt door verklaringen en getuigenissen van mogelijke drugsgebruikers is onaanvaardbaar. (Lees hierover ook "Is uw werkgever drugsvrij?")

Het klinkt ook wel raar als een politicus stelt dat die drugstesten onwetenschappelijk en waardeloos zijn, of dat het privéleven van de betrokkenen geschonden wordt. Dat argument is door diezelfde bekrompen politieke geesten altijd van tafel geveegd als het over burgers ging die getest werden. Ook het argument van het 'vals positief' blijkt nu ineens waarde te krijgen. Ga door, heren en dames regeringsleden, op volle snelheid, de klap tegen de muur zal des te efficiënter zijn.
 

La Republica en BBC News van 9 oktober 2006, AGI van 13 oktober 2006)
 

"In naam van de transparantie meen ik dat een test voor parlementsleden absoluut noodzakelijk is." Voor de leider van het katholiek blok UDC is er geen nood aan een onwetenschappelijke test, maar aan een officiële drugstest die door het parlement zelf wordt uitgevoerd. “De enige manier om de geloofwaardigheid van het parlement te garanderen is onder meer deze test.”
 

Roeskillers NV

Zolang de mensheid bestaat is ze op zoek gegaan naar roes- en genotsmiddelen. Nu de farmaceutische industrie zich het recht en het monopolie toegeëigend heeft op het verwekken van roes en genot, is diezelfde industrie thans ook het recht aan het verwerven om die roes naar eigen goeddunken te blokkeren.
Er zijn drie verschillende basistechnologieën om het roeseffect te vernietigen. Elk type lokt een specifieke reactie uit van de hersenen om de werking van de toegediende stof tegen te houden: het blokkeren van de receptoren, het binden van moleculen of het wijzigen van het metabolisme.
 

Tekst ©JosNijsten2007

Bronnen

2. Molecule binders

TST406-01

Het populaire Italiaanse satirische TV-programma 'Le Iene' (De Hyena's) is bekend om zijn grappen en grollen waarmee bekende figuren in diskrediet gebracht worden. Het was een slimme valstrik waarmee een aantal politici binnen de Italiaanse overheid zonder twijfel in verlegenheid gebracht wordt. De programmamakers interviewden de volksvertegenwoordigers over de begroting van 2007 die thans in het parlement besproken wordt.
 

TST406-02

Daniele Capezzone, leider van de Radicale Partij, die een lange campagne voerde voor de legalisering van cannabis, zei dat hij helemaal niet verbaasd was over de bevindingen.

"Ik heb altijd gezegd dat als een drugshond zou worden losgelaten op bijeenkomsten van politici, het beest niet zou weten waar eerst beginnen."
 

TST406-03

Alessandra Mussolini eist dat de namen van de boosdoeners bekend gemaakt worden. Italo Bocchino van de Alleanza Nazionale eist dat de gebruikte zweetstalen onmiddellijk in beslag genomen worden met het oog op de vernietiging ervan.
 


Als een auto besturen onder invloed onaanvaardbaar is,
is een land besturen onder invloed absoluut onbespreekbaar
 

De hypocrisie begint alleszins zulke hallucinante vormen aan te nemen dat ze tastbaar wordt en aanvoelt als plakkerig snot. Voorstanders van drugstesten, ga uw gang, eis van iedereen dat ze zuiver water pissen en van jullie heilige huisjes zal geen ruit heel blijven.
 

TST406-05

Pierferdinando Casini (hier op de foto met sinterklaas) kondigde een parlementair voorstel aan waarbij een drugstest voor volksvertegenwoordigers verplicht wordt. "De Italianen hebben het recht te weten of hun verkozenen verslaafd zijn", zei Casini.
 

 

Molecule binders zijn stoffen die de moleculen waaruit de drug is opgebouwd, in het bloed doen samenklitten zodat ze te groot worden om de barrière tussen de bloedstroom en de hersenen te passeren. Veel "anti-drug-vaccins" die thans bestudeerd worden, werken op die manier. Ze stimuleren het lichaam om antistoffen aan te maken die zich binden aan de drugmoleculen om hen zo te vergroten dat ze de hersenen niet meer kunnen bereiken.
 

Metabolisme omvormers reageren omgekeerd aan een bepaalde stof en maken de persoon ziek als die de stof toedient. Een voorbeeld is antabuse (disulfiram) dat doet braken bij alcoholopname.
 

3. Metabolisme omvormers

De roeskillerstechnologie in ontwikkeling

Onze leden vertegenwoordigen burgers die rechtstreeks of onrechtstreeks getroffen zijn door het drugsbeleid, zoals gebruikers, familieleden van gebruikers, gezondheidsdiensten, onderzoekscentra, denktanks, preventiewerkers, activisten en andere.

Daarom zou ik u onze standpunten en meningen over preventie tegen drugsmisbruik willen voorstellen met speciale aandacht voor de willekeurige drugstesten in de Europese scholen.
 

Waarom we nee zeggen tegen willekeurige drugstesten

Drugs komen in allerlei vormen voor in onze samenleving. We worden constant geconfronteerd met een brede waaier van stoffen voor recreatief en medisch gebruik die vrij in de winkel te koop zijn, op voorschrift verkrijgbaar zijn, of op de zwarte markt gevonden worden. Het is daarbij belangrijk op te merken dat vele daarvan kunnen en worden gebruikt door mensen zonder problemen voor zichzelf of voor de samenleving.

Echter, een stijging van het drugsgebruik bij jongeren en de massamediahysterie doet beleidsmensen soms zoeken naar gemakkelijke antwoorden. In plaats van het probleem te begrijpen en de beste oplossingen te vinden, reageren zij onder zware lobbydruk met een systeem van drugstesten. In het verleden werden reeds meerdere pogingen ondernomen in verschillende Europese landen om willekeurige drugstesten te organiseren in scholen. Gelukkig werden ze meestal afgewezen omdat ze een inbreuk zijn op het grondwettelijk privacyrecht.

Voor de veiligheid en het welzijn van de jeugd is het cruciaal een programma te ontwikkelen die echt op het drugsgebruik gericht zijn. Maar zoals wetenschappelijk is aangetoond, in landen waar willekeurige drugstesten in de scholen worden uitgevoerd, is er geen effectieve vermindering van drugsgebruik bij jongeren.

Wij zijn van mening dat succesvolle programma's om drugsmisbruik tegen te gaan, gebaseerd moeten zijn op onderzoek, betrokkenheid en gezondheid. Zij moeten ook vertrouwen wekken en een eerlijke dialoog op gang brengen tussen volwassenen en jongeren.
 

Vaccins zijn werkzaam omdat zij de aanmaak van antistoffen (antilichaampjes) op gang brengen. Antistoffen die ontworpen zijn om zich vast te hechten aan bepaalde stoffen. Ze zijn op maat gemaakt om zich vast te klampen aan eender wat van buiten het lichaam naar binnen komt. Ze immobiliseren alles wat onder de aandacht van het immuunsysteem komt. Antistoffen hebben ook een heel gerichte werking. Antistoffen tegen een virus, zoals polio, werken niet tegen iets anders. Normaal gezien maakt het lichaam geen antistoffen aan tegen drugs omdat drugmoleculen te klein zijn. Ze moeten klein zijn om gemakkelijk van het bloed tot in de bedoelde hersenregionen door te dringen.

De aanmaak door het immuunsysteem van antistoffen tegen de drug, start wanneer een deel van de drugmolecule zich bindt aan een eiwit dat groot genoeg is om onder de aandacht van het immuunsysteem te komen. Het lichaam zal dan antistoffen beginnen aan te maken die zich aan de drugmoleculen vasthechten. Bij een normale immuunreactie zullen andere cellen de gebonden antistoffen opslokken met alles wat zich eraan vasthecht. Dat gebeurt echter niet met vaccins tegen drugs. Daar blijven de antistoffen gebonden aan de drugmoleculen. De drugmolecule wordt groter door de aangehechte antistoffen. Ze wordt zo groot dat ze niet meer tot de hersenen kan doordringen. Er kan ook geen wisselwerking optreden met andere stoffen in het lichaam.

De bedoeling van het gebruik van NicVAX en andere drugvaccins die in ontwikkeling zijn, is mensen te helpen stoppen en clean te blijven. In een kleine pilootstudie stopte 40 procent van de rokers met NicVAX tegenover 9 procent van de placebogroep. "Het is het grootste verschil dat ooit gemeten werd bij een middel tegen het roken," zei Tom Rathjen, ondervoorzitter van de investeringsraad van Nabi Biopharmaceuticals.
 

Het anti rook vaccin

Op een dag zullen onze kinderen, samen met een spuitje tegen bof en mazelen, een inenting krijgen tegen nicotine, cocaïne en heroïne.

Vaccins tegen cocaïne en heroïne werden al op mensen getest. Nicotinevaccins krijgen momenteel bijzonder veel aandacht. Tijdens de zomermaanden van 2006 werden overal in de Verenigde Staten proefpersonen gerekruteerd om deel te nemen aan een klinisch onderzoek van NicVAX. Nabi Pharmaceuticals verklaart NicVAX te ontwikkelen "om wereldwijd miljarden mensen te helpen die verslaafd zijn aan tabaksproducten of het risico lopen verslaafd te worden."

Maar vaccinaties tegen een drug zijn niet vergelijkbaar met normale vaccinaties tegen ziekteverwekkende virussen en bacteriën. Normale vaccinaties verhinderen ziekten zich te ontwikkelen. En dat is niet het doel dat door vaccins als NicVAX beoogd wordt. "Het doel van de (drug)vaccinaties is momenteel behandeling en preventie tegen hervallen," zegt Dr. Paul Pentel van de universiteit van Minnesota, een van de belangrijkste onderzoekers op het gebied van de ontwikkeling van nicotinevaccins. "Het is gewoon nog veel te vroeg om te weten of vaccinaties aangewezen zijn voor (verslavings)preventie."

Maar toch, dat zal het off-label gebruik van een product als NicVAX niet tegenhouden. Off-label gebruik is er als een arts een drug voorschrijft voor een andere reden dan waarvoor het medicijn bedoeld is. Voor bepaalde geneesmiddelen maakt het off-label gebruik het merendeel van de verkoop uit. Of het doel de behandeling is of de preventie, een vaccin tegen een bepaalde drug, zuigt die drug op en verhindert de werking ervan. Zelfs als een roker die probeert te stoppen hervalt en een sigaret opsteekt, zou deze enkel wat meer teer in de longen naar binnen halen. Geen roeseffect, enkel stinkende hete rook. Een doeltreffend nicotinevaccin zou een onmiddellijke ontwenning forceren, gewenst of niet. Dat is zowel een voordeel als een probleem bij dit soort behandelingen.
 

Ik stopte lang geleden met roken. De gevaren rond tabak zijn gekend. Althans, de gekende gevaren zijn gekend. Nicotine, de verslavende factor van de tabaksplant, is onderwerp van veelvuldig onderzoek. Dat is niet alleen onderzoek om aan te tonen hoe slecht tabak wel is, dat is vooral onderzoek naar de manier om met nicotine, ondanks (of dankzij) een absoluut tabaksverbod, heel veel geld te verdienen. Het synthetiseren van nicotine draait op volle toeren en de farmacistische industrie ruikt "medische" toepassingen van de verdoemde dodelijke stof.

Er dreigt een algemeen tabaksverbod wegens de gevaren voor de gezondheid, de farma-industrie werkt aan chemische middelen om de werking van nicotine te neutraliseren en tegelijk werkt diezelfde farma-industrie aan een geneesmiddelenlijn op basis van nicotine. Dit rijmt niet. Dit ruikt meer naar monopolisering van natuurlijke stoffen dan naar tabak.
 

De werking van een anti drug vaccin

RSKL08-01

1. De receptor blokkers

Hierin vinden we drie onderverdelingen:

* Agonisten zijn stoffen die de receptoren op de hersencellen binnendringen en activeren.
* Partiële agonisten zijn zwakke synthetische vervangmiddelen die een deel van de werking van de drug blokkeren.
* Antagonisten blokkeren de toegang tot de receptor en verhinderen de activering - het is een totale roeskiller.
 

Een recent rapport van het Center for Cognitive Liberty and Ethics beschrijft een groot deel van de nieuwe antidrugs en vaccins die ontwikkeld worden. We vermelden enkele interessante voorbeelden:

* Xenova, het Britse biotech-bedrijf, werkt aan een molecule binder vaccin tegen cocaïne, TA-CD genoemd. Uit een onderzoek in 1999 met vrijwillige proefpersonen bleek dat injecteren met TA-CD een "antistof-reactie" veroorzaakte die bijna drie maanden aanhield. In 2003 begon Xenova proefnemingen met TA-CD in een klinische studie waaraan 132 proefpersonen deelnamen. Het onderzoek zou in 2005 afgerond zijn en als phase III studie voortgezet worden.

* Drug Abuse Sciences ontwikkelt in allerijl DAS-431, een "cocaïnevaccin". Het bedrijf wil het product lanceren in zowel een injecteerbare vorm als in een verstuiver om te inhaleren. Drug Abuse Sciences ontwikkelde buprenophine®, een lang werkende injecteerbare opioïde receptor blokker (partiële agonist).

* Het Scripps Research Institute in San Diego (Californië) heeft een "supervirus" ontwikkeld, getest op ratten en "onschadelijk verklaard voor mensen", dat eiwitten produceert die de werking van cocaïne kunnen verminderen of blokkeren. Verwacht wordt dat het middel binnen de twee jaar in de vorm van een nasale spray beschikbaar zal zijn.

* Pliva en Odyssey Pharmaceuticals werkten samen om "antabuse" te maken, een metabolisme omvormer tegen alcohol en tegen de euforie die door cocaïne veroorzaakt wordt. Het gebruik van alcohol na inname van "antabuse" kan de dood tot gevolg hebben (gevallen bekend). Gebruikers moeten voorzichtig zijn want veel voedings- en geneesmiddelen bevatten alcohol. Zelfs de alcohol in aftershave, shampoo en parfum, stoffen die via de huid worden opgenomen, kunnen een reactie uitlokken.

* Roxane Laboratory heeft nog steeds "methadon" in beheer. Methadon is de eerste en oudste synthetische opioïde blokker (agonist), een uitvinding van het Duitse bedrijf IG Farben. Roxane had ook nog "orlaam", een andere opioïde blokker (zachte agonist) die vorig jaar uit de handel werd genomen nadat een verband gelegd was met hartaanvallen en andere gezondheidsproblemen.

* Dupont Pharma bracht "naltrexone" of "trexan" of "revia" op de markt, een heroïne antagonist die, in tegenstelling tot methadon, geen aangename werking produceert. Het wordt ook gebruikt bij alcoholverslaving en wordt getest voor gebruik tegen cocaïneverslaving. Mensen die deze drug nemen, krijgen de raad een kaart bij zich te dragen om in geval van nood het medisch personeel erop te wijzen dat de meeste pijnstillers voor hen waardeloos zijn. Er zouden ook aanwijzingen zijn dat mensen die het product innemen, higher worden als ze marihuana roken, maar we raden natuurlijk niemand aan om dat uit te proberen.

* Catalist Pharmaceutical Partners produceert "vigabatrin" om ons te redden van cocaïne- en nicotineverslaving.

* GlaxoSmithKline bezit "nicorette", een met nicotine gevulde kauwgom die door sommigen gebruikt wordt om met roken te stoppen en door anderen om het roken te vervangen. Het bedrijf produceert ook "zyban", een antidepressivum om nicotineverslaving te behandelen. Het wordt momenteel getest als een anti-meth-drug.

* Nabi Pharmaceuticals zal NicVax in de handel brengen, een nicotine molecule binder vaccin. Dat zou gebruikt worden om kinderen in te enten tegen de mogelijkheid om ooit van tabak te genieten. (zie verder)

* Sanofi-Synthelabo brengt "rimonabant" in de handel, een cannabinoïde antagonist die gebruikt wordt voor de behandeling van zwaarlijvigheid door het blokkeren van hun aangeboren cannabinoïde receptoren en de natuurlijke eetlust vernietigt. Rimonabant wordt ook genoemd als potentiële behandeling tegen "marihuana-afhankelijkheid".

Sanofi-Synthelabo, de producent van rimonabant, is nu bekend als "Sanofi Aventis". Aventis ging op in Bayer in 2001. Bayer brengt ook Sativex op de markt voor GW Pharmaceuticals. Sativex is een geneesmiddel dat gebaseerd is op cannabis. Bayer heeft ook banden met Solvay Pharma, de huidige producent van de synthetische THC-pil "nabilone". Bayer is een van de belangrijkste donoren van het Partnership for a Drug Free America, een organisatie van extremistische utopisten.

 

Lezing door Artur Radosz - 4de bijeenkomst Ethisch platform van de Raad van Europa - 13 oktober 2005 – Strasbourg Frankrijk
 

Drugspreventie en drugstesten in scholen

Geachte deskundigen en leden van het Ethisch Platform

RSKL08-03

NicVAX is zo een molecule binder vaccin tegen nicotinegebruik. Het product komt van de firma Nabi Pharmaceuticals. Jeffrey Helm, gepensioneerde neurowetenschapper, schreef voor The Tyee een artikel over de grijze zone rond drugvaccins waarin het farmacisme vegeteert.
Onderzoekers zijn dicht bij de creatie van een controversieel vaccin tegen nicotineverslaving.
 

Dat zijn goede resultaten, zelfs al geraakt een deel van de nicotine toch in de hersenen. Het oorspronkelijke doel was een volledige afgrendeling van de hersenen voor de drug, maar de antistoffen uit NicVAX laten een beetje nicotine door. En dat is eigenlijk niet zo slecht. De kleine hoeveelheid nicotine die doorgeraakt vermindert de ontwenningsverschijnselen. Om nog onduidelijke redenen wordt het binnendringen van de niet-gebonden nicotine in de hersenen vertraagd. Die vertraging van de nicotinedoorstroming vermindert ook de verslavende werking ervan.

"De versterkende eigenschappen van nicotine zijn het grootste tijdens de eerste paar seconden of minuten na een trekje van een sigaret," zei Pentel. "Als het mogelijk is om de doorstroming van nicotine naar de hersenen te vertragen, zou dit mogelijk de subjectieve en verslavende werking verminderen."

Artsen zijn bezorgd over drugvaccins als NicVAX en wel over veel meer dan alleen maar de allergische reacties die bij elk vaccin optreden. Bij gebruik van een vaccin tegen een bepaalde drug gaan hoeveelheden antistoffen de bloedbaan vullen. Het tijdstip van gebruik van de drug is onbelangrijk. Als meer dan één antilichaampje zich met de drugmolecule verbindt, kan de klonter die gevormd wordt, het zogenaamde antigen-antibody complex (AAC), problemen veroorzaken. Dr. David Marsh, hoofd van de verslavingszorg in Vancouver (Addiction Services for Vancouver Coastal Health), sprak zijn bezorgdheid uit over het drugvaccin onderzoek omdat de werking van het AAC niet altijd onderzocht wordt omdat het zo moeilijk te bestuderen is. "Ik twijfel eraan of het huidig onderzoek de mogelijke risico's onder de loep genomen heeft, zoals bijvoorbeeld glomerular nephritis (nierproblemen) of andere gezondheidsschade waarvan men weet dat ze door het AAC worden veroorzaakt."
 

RSKL08-02

Hoewel het AAC een zorg blijft voor andere drugvaccins in ontwikkeling, voor NicVAX blijkt dat geen probleem te zijn.
De antilichaampjes die door NicVAX aangemaakt worden, binden zich elk apart met een nicotinemolecule (foto).
 

 

Een ander probleem, mogelijk ook een voordeel, is de duur van de behandeling. Bepaalde traditionele vaccins tegen ziekten kunnen een levenslange immuniteit geven, een immuniteit die onomkeerbaar is. Een levenslange werking is veel goedkoper dan een pillenkuur maar het is de algemene regel dat behandelingen die niet meer ongedaan gemaakt kunnen worden, ook niet als er iets misgaat, de meeste artsen nerveus maken. Hoewel NicVAX lang werkt is het effect ervan niet levenslang. De behandeling zou dus omkeerbaar moeten zijn na verloop van tijd. Voorlopig onderzoek heeft aangetoond dat een behandeling met NicVAX 12 tot 18 maanden blijft werken.

De grootste controverse rond drugvaccins is de mogelijkheid dat de technologie gebruikt kan worden om mensen in te enten tegen drugsgebruik voor ze verslaafd zijn. Onderzoekers zeggen dat het veel te vroeg is om zelfs nog maar te beginnen denken aan het gebruik van vaccins als verslavingspreventie. Maar we kennen de kracht van vraag en aanbod en we weten dat onderzoekers daar weinig in de pap te brokken hebben. NicVAX krijgt een snelprocedure voor goedkeuring door de Food & Drug Administration (FDA) van de VS en als alles goed gaat kan einde 2008 het product in de handel zijn. Maar eens dat NicVAX in de rekken ligt, is er niets meer dat de artsen tegenhoudt om het voor te schrijven voor de lastige kinderen van ouders die bang zijn dat hun kroost slechte gewoonten meepikt op school. Nabi erkent dat dit off-label gebruik van hun product kan gebeuren en zij hoeden zich ervoor overhaaste antwoorden te geven. "Het preventieve gebruik is bij veel mensen blijkbaar een controverse," zegt Rathjen "We zouden alleszins, voorlopig althans, geen stappen in die zin ondernemen."
 

Stress en dieet kunnen leiden tot een positieve cannabistest

Farmacisme

Er worden dus geen AAC's gevormd die de nieren kunnen beschadigen.
 

Scholen zouden advies moeten kunnen geven aan studenten die drugs op een manier gebruiken die schadelijk is voor henzelf en voor anderen. Een soort noodadviesplan met de klemtoon op de relatie tussen studenten onderling. Raadgevers die lesgeven over drugs kunnen na de formele cursus een belangrijke bron van advies blijven voor de studenten.

Vertrouwen en respect zijn wellicht de belangrijkste elementen van een relatie met tieners. Jonge mensen die het vertrouwen hebben van hun ouders en leraars en van wie verwacht wordt dat ze zich verantwoordelijk voelen voor hun daden, vertonen in de meeste gevallen als reactie hierop een verantwoordelijk gedrag. Scholen die daarin willen slagen moeten hun studenten overtuigen dat zij:

- uitvoerige wetenschappelijk gefundeerde informatie krijgen over alle substanties (inbegrepen tabak en alcohol);
- hulp krijgen als ze dat nodig hebben;
- bezig blijven en betrokken worden in productieve naschoolse activiteiten.

Wij nemen aan dat veel leden van onze verenigingen hieraan kunnen meewerken omdat zij het vertrouwen van de mensen hebben die drugs gebruiken.
 

Een nieuw onderzoek heeft uitgewezen dat stress en dieet kan leiden tot een positieve cannabistest, lang na het laatste gebruik ervan. Jonathon Arnold, hoofd van het onderzoeksteam van de universiteit van Sydney, Australië, zei dat het belangrijkste psychoactieve bestanddeel van cannabis, tetrahydrocannabinol, onmiddellijk door het vetweefsel geabsorbeerd wordt en tijdens de daaropvolgende dagen langzaam vrijkomt en in het bloed opgenomen.
 

Tijdens de studie stelden Arnold en zijn medewerker Iain McGregor met THC belaste vetcellen van ratten bloot aan het stresshormoon ACTH. De onderzoekers stelden vast dat het hormoon de snelheid verhoogde waarmee THC door de vetcellen vrijgegeven werd.

Daarna injecteerden zij ratten met 10 mg THC per kilogram lichaamsgewicht, dagelijks gedurende tien dagen. De toegediende hoeveelheid is het equivalent voor een persoon die vijf tot tien cannabissigaretten per dag rookt, afhankelijk van het THC-gehalte. Twee dagen later werd een derde van de ratten geïnjecteerd met ACTH, een ander derde kreeg een dag geen eten, het overige derde werd als controlegroep gebruikt.

De onderzoekers stelden vast dat de ratten die geen voedsel gekregen hadden, tweemaal zoveel THC zuur - een metaboliet van THC - in hun bloed hadden, vergeleken met de controlegroep. De andere groep die ACTH kreeg, vertoonde ook een statistisch belangrijke toename aan THC zuur. Arnold zei dat het onderzoeksresultaat vooral van belang is voor juridische zaken waarbij atleten of werknemers positief testten op cannabis maar stellen dat zij het recent niet gebruikten. "Maar het doorslaggevende argument zou zijn als we die resultaten ook bij mensen kunnen aantonen," zei Arnold aan New Scientist magazine.
 

Nederlandse bewerking ©JosNijsten2009

(Bron: Thaindian News van 10 augustus 2009)

(Artur Radosz voor ENCOD 2005 – Nederlandse bewerking JosNijsten2008)
 

Maar niet alle off-label gebruik van NicVAX stelt zoveel ethische problemen als vaccinatie van kinderen. Minder discussie is er over de vaccinatie van zwangere vrouwen met het doel de goede ontwikkeling van het kind te garanderen tegen de negatieve effecten van het drugsgebruik door de moeder. Nabi laat die optie open maar behalve de vaccinaties voor gezonde baby's, is het debat over drugvaccins voor verslavingspreventie wellicht al gesloten vooraleer de ethische elementen aan bod komen. Drugsvaccins kunnen immers geen absolute immuniteit bieden, zeker niet voor mensen die geen absolute immuniteit willen.

Het aantal antilichaampjes dat gevormd wordt als reactie op een vaccinatie is niet eindeloos. Voor wie dus alsnog high wil worden, volstaat het om een hogere dosis te nemen om de antistoffen in het lichaam te overheersen. Maar de hoeveelheid drugs die nodig is om dat te bereiken zou heel hoog moeten zijn en een gevaar betekenen omdat dit gemakkelijk tot overdosis kan leiden. In het geval NicVAX zou je een grote hoeveelheid sigaretten moeten roken. Rathjen zei dat NicVAX "effectief was bij dieren aan wie een equivalent van 20 pakjes sigaretten per dag toegediend werd."

Eerder onderzoek toont ook aan dat mensen en dieren geen hogere dosis nemen om de antistoffen te overheersen. Maar het is onwaarschijnlijk dat de dieren de mogelijkheid van overheersing kenden. En mensen die zich voor de deelname aan de test van een drugvaccin gemeld hadden, deden dat waarschijnlijk omdat ze minstens een kleine wens hadden om met drugs te stoppen. "Verslavingsvaccins moeten net als andere medicatie gebruikt worden bij de geschikte personen," zei Pentel. Het gaat in dit geval over mensen die willen stoppen met het gebruik of misbruik van verslavende middelen.
 

Research interests

Antistoffen tegen overdosis

Bij vaccinaties duurt het dikwijls lang, soms zijn er meer injecties nodig, vooraleer er voldoende antistoffen in het lichaam zijn die iets kunnen doen. Om voldoende functionele antistoffen te hebben zijn vier injecties met NicVAX nodig over een periode van twee maanden. Maar in kritische situaties, bij een overdosis, is die tijd er niet. Dan gaat het om minuten en niet om maanden. Het lichaam heeft tijd nodig om antistoffen aan te maken. Antistoffen kunnen evenwel vooraf aangemaakt worden en geïnjecteerd in de bloedbaan, wat een nuttig middel kan zijn voor artsen.

"Als er iemand met een overdosis op de spoedafdeling aankomt kan onmiddellijk een inspuiting of infuus met antistoffen toegediend worden om de drug op te slorpen," legt Dr. Marsh uit. Bij vooraf klaargemaakte antistoffen tegen drugs is er minder bezorgdheid over de veiligheid dan bij vaccinaties omdat ze niet zo lang in het lichaam aanwezig blijven. Geprefabriceerde antistoffen kunnen voordelen bieden bij ander drugsmisbruik dan bij nicotineverslaving. Momenteel wordt onderzoek gedaan naar vaccinaties en antistoffen tegen cocaïne, heroïne/morfine, methamfetamine en PCP.

Van drugsgebruikers wordt wel eens gezegd dat ze 'zweven'. Maar het is mijn vaste overtuiging dat onderzoekers die met dit soort zaken bezig zijn, als ballonnen vér boven het wetenschappelijke zweven en enkel hun speurzin ontwikkelen voor de financiële voordelen op korte termijn. Tot iemand de ballonnen doorprikt.
 

 

Bronnen

http://cannabisculture.com, http://www.alternet.org, "The AntiSmoking Vaccine" door Jeffrey Helm - september 2006, http://www.nabi.com/pipeline/pipeline.php?id=3, http://thetyee.ca - Nicotinemolecule: http://www.streit.cc
Nederlandse bewerking ©JosNijsten2007
 

TST608-01

Dank voor de gelegenheid die mij geboden wordt om te spreken over drugspreventie en drugstesten in scholen. Ik vertegenwoordig de European Coalition for Just and Effective Drug Policies – ENCOD, een platform waar meer dan honderd Europese organisaties lid van zijn.
 

Dat bedrag dekt de kosten van één enkele test. De kosten van de bijkomende drugstesten tijdens het schooljaar en de opvolging van positieve uitslagen zijn niet in dat bedrag inbegrepen.

De kosten van de drugstesten overschrijden soms het totale budget dat de school voorziet voor de bestaande programma's van informatie, preventie en advies. In feite kan het drugstesten de schaarse budgetten opslorpen die noodzakelijk zijn voor de gezondheid en de behandeling van studenten die drugs misbruiken, waardoor het oorspronkelijk doel van het drugstesten ernstig ondergraven wordt.

Een drugstest kan resulteren in vals positief en leiden tot bestraffing van onschuldige studenten. Vrij verkrijgbare middelen voor de spijsvertering kunnen een positief amfetamineresultaat geven. Codeïne kan een positief resultaat geven voor heroïne. Het eten van voedingswaren met maanzaad kan positieve uitslagen geven voor opiaten.

Daar komt nog bij dat marihuana, relatief onschadelijk en veruit de populairste illegale drug, de gemakkelijkst te detecteren drug is, tot een maand na het gebruik. Studenten stappen over naar drugs waarvan ze denken dat ze niet via die test kunnen opgespoord worden, zoals XTC of snuifmiddelen. Wetende dat alcohol minder detecteerbaar is zouden zij kunnen overstappen op binge-drinking, waardoor er grotere risico's ontstaan voor de gezondheid en de veiligheid, zowel voor de studenten als voor de samenleving.
 

Een vluchtige zoektocht op het net met "passing a drug test" levert meer dan 80.400 hits op (in 2005 nvdr) waar studenten op het net informatie kunnen vinden over hoe drugstesten kunnen omzeild worden. Er wordt drugsvrije urine aangeboden, plantaardige ontgiftingsmiddelen, speciale shampoos en allerlei producten die gemaakt zijn om de uitslag van een drugstest te vervalsen.

Drugstesten vertellen ons bitter weinig over wie drugs verkeerd gebruikt of misbruikt. Honderden, zelfs duizenden studenten zouden kunnen getest worden om een kleine groep te vinden die mogelijk één van de drugs gebruikt die door de test gedetecteerd kunnen worden. Studenten gaan dan ook andere, schadelijke stoffen gebruiken die niet met de drugstest ontdekt kunnen worden.
 

Er zijn veel redenen om nee te zeggen tegen willekeurige drugstesten in onze scholen. De meest fundamentele reden is dat veel experten het erover eens zijn en uit alle onderzoek hierover is aangetoond, dat er geen wetenschappelijk bewijs is dat drugstesten resulteren in een vermindering van het aantal drugsgebruikers. In plaats van een oplossing te bieden leidt deze strategie naar nog meer problemen, veroorzaakt nog meer schade en is daarom contraproductief. Het is erg duur, het leidt tot inbreuken op de privacy en kan de relaties tussen studenten en leraars, tussen ouders en hun kinderen ondermijnen.
 

Alternatieven voor drugstesten

Er zijn alternatieven voor drugstesten waarbij de nadruk ligt op onderwijs, discussie, advies, buitenschoolse activiteiten en het opbouwen van het vertrouwen tussen studenten en volwassenen. Scholen en gemeenschap zouden studenten moeten helpen om buiten de school actief te zijn en aan sport te doen. Het is gebleken dat het de beste middelen zijn om drugsgebruik tegen te gaan.

Omdat voortdurend beslissingen genomen worden over drugsgebruik allerhande, zou kwaliteitsonderwijs over drugs moeten opgenomen worden in een brede waaier van wetenschappelijke studies zoals fysiologie, scheikunde en biologie, evenals in psychologie, geschiedenis en sociologie. Drugsonderwijs moet oneerlijke bangmakerij vermijden en het zou het brede spectrum van drugsgebruik en misbruik moeten erkennen, alsook de redenen waarom jongeren kiezen om al dan niet drugs te gebruiken.
 

Als scholen vertrouwen stellen in drugstesten dan onderschatten ze de betere systemen om problematische drugsgebruik bij jongeren vast te stellen. Meestal wordt problematisch gebruik ontdekt via herkenning van de symptomen.

Onderwijzers, trainers en andere instructeurs kunnen drugsproblemen bij studenten herkennen door aandacht te schenken aan zaken als afwezigheid, wispelturig gedrag, veranderingen in de resultaten, terugtrekking uit groepsactiviteiten.

Uiteraard zijn er nog veel meer redenen om zich tegen het drugstesten te verzetten. Maar zelfs die enkele genoemde argumenten tonen de nutteloosheid en de hoge kostprijs aan van dergelijke werkwijze. Er kunnen veel betere middelen ingezet worden om preventief op te treden tegen drugsgebruik.
 

TST608-02

Drugstesten is duur en ontneemt geld aan andere, meer efficiënte programma's die jongeren wapenen tegen problemen met drugs. Gegevens uit de VS tonen aan dat drugstesten aan een onderwijsinstelling gemiddeld 42 dollar per geteste student kost, een bedrag dat kan oplopen tot 21.000 dollar voor een school waar 500 studenten getest worden.
 

TST608-03

De studenten kunnen de drugstest ook omzeilen. De introductie van dergelijke testen leidt tot een stijging van de verkoop van anti-drugstest-middelen. Studenten die schrik hebben om gepakt te worden bij een drugstest kunnen middelen vinden om de test te vervalsen, dikwijls met producten die via het internet te koop worden aangeboden.
 

TST608-04

Foto: Met getrokken wapens wiet zoeken in de klassen
(foto: blackopradio)
 

TST608-07
TST608-06
STDT09-01

Omdat THC sneller door het vetweefsel opgenomen dan vrijgegeven wordt, kan voortdurend gebruik de THC accumuleren in de vetcellen. Er wordt verondersteld dat opgeslagen THC later kan vrijkomen in situaties waarbij het lichaamsvet versneld wordt afgebroken.
 

STDT09-02

Dr. Jonathon Arnold

Senior Lecturer
Pharmacology, School of Medical Sciences, Bosch Institute
D06 - Blackburn Building
The University of Sydney
NSW 2006 Australia
Tel: +61 2 9036 5361
Fax: +61 2 9351 7328

 

Dr Jonathon is an internationally recognised researcher in the pharmacology of cannabis and the cannabinoids (cannabis-like drugs).
 

Publications

2008
Jiwane, A., Holland, A., Soundappan, S., Arnold, J. Letters to the editor. Journal of paediatrics and child health. 2008; 44:747-749. [Abstract]

Holland, M., Allen, J., Arnold, J. Interaction of plant cannabinoids with the multidrug transporter ABCC1 (MRP1). European journal of pharmacology. 2008; 591:128-31. [Abstract] [Cited: 1]

Quinn, H., Matsumoto, I., Callaghan, P., Long, L., Arnold, J., Gunasekaran, N., Thompson, M., Dawson, B., Mallet, P., Kashem, M., Matsuda-Matsumoto, H., Iwazaki, T., McGregor, I. Adolescent Rats Find Repeated Delta(9)-THC Less Aversive Than Adult Rats but Display Greater Residual Cognitive Deficits and Changes in Hippocampal Protein Expression Following Exposure. Neuropsychopharmacology : official publication of the American College of Neuropsychopharmacology. 2008; 33:1113-26. [Abstract] [Cited: 12]

2007
Boucher, A., Hunt, G., Karl, T., Micheau, J., McGregor, I., Arnold, J. Heterozygous neuregulin 1 mice display greater baseline and Delta(9)-tetrahydrocannabinol-induced c-Fos expression. Neuroscience. 2007; 149:861-70. [Abstract] [Cited: 1]

McGregor, I., Arnold, J. Cannabis reward: biased towards the fairer sex?. British journal of pharmacology. 2007; 152:562-4. [Abstract] [Cited: 1]

Holland, M., Lau, D., Allen, J., Arnold, J. The multidrug transporter ABCG2 (BCRP) is inhibited by plant-derived cannabinoids. British journal of pharmacology. 2007; 152:815-24. [Abstract] [Cited: 3]

Boucher, A., Arnold, J., Duffy, L., Schofield, P., Micheau, J., Karl, T. Heterozygous neuregulin 1 mice are more sensitive to the behavioural effects of Delta9-tetrahydrocannabinol. Psychopharmacology. 2007; 192:325-336. [Abstract]

2006
Karl, T., Duffy, L., Boucher, A., Arnold, J., Schofield, P. Genetic animal models for neuregulin 1 - valuable tools for schizophrenia research?. Australian and New Zealand Journal of Psychiatry. 2006; 40:A115-A115. [Abstract]

Holland, M., Panetta, J., Hoskins, J., Bebawy, M., Roufogalis, B., Allen, J., Arnold, J. The effects of cannabinoids on P-glycoprotein transport and expression in multidrug resistant cells. Biochemical pharmacology. 2006; 71:1146-54. [Abstract]

2005
Morley, K., Arnold, J., McGregor, I. Serotonin (1A) receptor involvement in acute 3,4-methylenedioxymethamphetamine (MDMA) facilitation of social interaction in the rat. Progress in neuro-psychopharmacology & biological psychiatry. 2005; 29:648-57. [Abstract]

Arnold, J. The role of endocannabinoid transmission in cocaine addiction. Pharmacology, biochemistry, and behavior. 2005; 81:396-406. [Abstract]

2001
Arnold, J., Topple, A., Mallet, P., Hunt, G., McGregor, I. The distribution of cannabinoid-induced Fos expression in rat brain: differences between the Lewis and Wistar strain. Brain research. 2001; 921:240-55. [Abstract]

Arnold, J., Hunt, G., McGregor, I. Effects of the cannabinoid receptor agonist CP 55,940 and the cannabinoid receptor antagonist SR 141716 on intracranial self-stimulation in Lewis rats. Life Sciences. 2001; 70:97-108. [Abstract]




 

 

TST106-08

Bush, BB, Thatcher en J. Declerck. Hoogste concentratie ‘evil greed’ per m2.

Website_Design_NetObjects_Fusion
LOGO2016
HND1
HND2
AE link